Rejestracja poniedziałek – piątek, godzina 9.00-20.00  tel. 791 101 106 3

Ból kręgosłupa

Ból kręgosłupa

Ból kręgosłupa

Czy wiesz że:

Tylko u 10% osób udaje się ustalić konkretna przyczynę bólu (złamanie, zmiany zapalne, urazowe, guz czy kompresja korzenia nerwowego).

U 90% pacjentów ból kręgosłupa ma nieznaną przyczynę.

U 11% osób cierpiących z powodu bólu krzyża dolegliwości są bardzo silne i uniemożliwiają im czasowo wykonywanie pracy zawodowej.

Występują różne rodzaje bólu:

  • Ból dyskogenny- związany ze zmianami degenaracyjnymi krążka międzykręgowego.
  • Rwa kulszowa – czyli ból korzeniowy spowodowany przepukliną jądra miażdżystego, uciskiem mechanicznym oraz stanem zapalnym.
  • Zespół wąskiego kanału kręgowego-ból krzyża ma charakter przewlekły z okresowymi objawami rwy kulszowej z towarzyszącymi kurczami i bólami łydek, dolegliwości są znacznie większe przy schodzeniu niż przy wchodzeniu pod górę.
  • Mechaniczny ból krzyża-ostre bóle w wyniku urazu bezpośredniego, nadmiernych ruchów skrętnych albo zginających.

Przewlekły ból kręgosłupa

Spowodowane są w 85% przez następstwa zmian zwyrodnieniowych w krażkach międzykręgowych, z towarzyszącymi zmianami w stawach międzywyrostkowych i w stawie krzyżowo- biodrowym.

W zależności od miejsca podrażnienia lub uszkodzenia ból może mieć charakter receptorowy, neuropatyczny lub mieszany.

Leczenie

Głównym celem leczenia chorych w ostrym okresie choroby jest zmniejszenie bólu i stworzenie warunków do wygojenia się uszkodzenia.

Przed podjęciem leczenia należy wykluczyć:

  • możliwe złamanie
  • obecność guza lub zakażenia
  • zespół ogona końskiego i ubytki neurologiczne

Leczenie ostrych bólów krzyża:

Zachowaj aktywność ruchową, ale unikaj czynności wywołujących ból.

Zalecane dawniej leżenie w łóżku przez kilka dni wydłuża czas leczenia i może być odpowiedzialne za powstanie bólu przewlekłego.

Leczenie farmakologiczne (dobrane indywidualnie dla danego pacjenta uwzględniające jego dodatkowe schorzenia oraz przyjmowane przez niego leki).

Pomocne mogą być: fizjoterapia, neuromodulacja, leczenie manualne , ćwiczenia wg szkoły McKenzie, obstrzykiwanie punktów spustowych LZM lub blokady przykręgowe.

Leczenie chirurgiczne należy rozważyć w przypadku postępującego deficytu neurologicznego.

Leczenie przewlekłych bólów krzyża:

Postępowanie wielodyscyplinarne i wielokierunkowe:
Walka z nadwaga, indywidualnie dobrane ćwiczenia fizyczne są kluczowe.

  • farmakoterapia( ból nocyceptywny zapalny- steroidy, NLPZ, , ból nocyceptywny niezapalny-opioidy, analgetyki nieopioidowe, ból neuropatyczny-leki przeciwdepresyjne i przeciwpadaczkowe)
  • fizjoterapia
  • techniki inwazyjne
  • psychoterapia
  • stymulacja rdzenia kręgowego przy silnych dolegliwościach, nieodpowiadających na leczenie zachowawcze.

W przypadku nieskuteczności stosowanego leczenia zachowawczego należy rozważyć możliwość zabiegu chirurgicznego. Jest on skuteczny u większości chorych. U części może spowodować powstanie zespołu bólowego po nieskutecznych operacjach kręgosłupa, znacznie silniejszego niż przed zabiegiem.

Anna-Bald4-profillek. Anna Kociszewska-Bald  

Anestezjolog

Sympatyczna absolwentka Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Medycznego w Łodzi.

Pracuje w oddziale Anestezjologii i Intensywnej Terapii w WSSz im. M. Kopernika – Centrum Onkologii i Traumatologii – w Łodzi oraz w Stowarzyszeniu Hospicjum Łódzkie.

Posiada duże doświadczenie kliniczne w leczeniu bólu u pacjentów z chorobami przewlekłymi i ostrymi.

3 lub telefoniczne 791-101-106

Rwa Kulszowa

Rwa Kulszowa

Co to jest rwa kulszowa?

Rwa kulszowa to ogólna nazwa objawów związanych z uciskiem największego nerwu obwodowego człowieka – nerwu kulszowego. Rwa – bardzo często utożsamiana z atakiem korzonków nerwowych – objawia się niezwykle silnymi, nagłymi bólami.

Przyczyny

Wśród przyczyn ataku korzonków, do najpopularniejszych zaliczyć możemy:

  • Nadwagę/otyłość;
  • Obecność stanu zapalnego;
  • Cukrzycę;
  • Zmiany nowotworowe;
  • Choroby zwyrodnieniowe bądź skrzywienie kręgosłupa, dyskopatię, wypadnięcie dysku;
  • Nieodpowiednia, ubogą w mikro- i makroskładniki dietę (niedobór wapnia, soli mineralnych, witamin);
  • Gwałtowne oziębienie ciała np. skok do zimnej wody w skrajnie upalny dzień.

Objawy

Objawy rwy kulszowej – głównie ból – pojawiają się niespodziewanie, w szczególności przy gwałtownych ruchach np. przy siadaniu, wstawaniu, pochylaniu się bądź noszeniu ciężkich rzeczy. Ból ten można opisać jako rwący, ostry, kłujący, a także piekący – nierzadko promieniujący na inne części ciała, w tym na lędźwie uda bądź stopy. Jego natężenie może być na tyle wysokie, że chory nie jest w stanie się poruszyć. Do charakterystycznych objawów rwy kulszowej należą: zaburzenia czucia, problemy z wypróżnianiem, niedowład mięśniowy, ogólne osłabienie organizmu.

Rwa kulszowa – Jak leczyć?

Rwa kulszowa wymaga leczenia farmakologicznego – leki przeciwbólowe, środki przeciwzapalne oraz leki rozkurczowe. Bardzo często niezbędna jest wizyta o fizjoterapeuty bądź masażysty. W skrajnych przypadkach chory zmuszony jest pobierać zastrzyki domięśniowe bądź nosić gorset usztywniający. Gdy podstawowe metody leczenia rwy kulszowej zawiodą, niezbędna jest ingerencja neurochirurgiczna.

Nieleczona rwa kulszowa może prowadzić do niedowładu kończyn.

Anna-Bald4-profillek. Anna Kociszewska-Bald  

Anestezjolog

Sympatyczna absolwentka Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Medycznego w Łodzi.

Pracuje w oddziale Anestezjologii i Intensywnej Terapii w WSSz im. M. Kopernika – Centrum Onkologii i Traumatologii – w Łodzi oraz w Stowarzyszeniu Hospicjum Łódzkie.

Posiada duże doświadczenie kliniczne w leczeniu bólu u pacjentów z chorobami przewlekłymi i ostrymi.

3 lub telefoniczne 791-101-106

Zapalenie pęcherza u kobiet

Zapalenie pęcherza u kobiet

Zapalenie pęcherza u kobiet

Infekcje pęcherza moczowego u kobiet ze względu na budowę anatomiczną (krótki odcinek dróg moczowych i położenie ujścia cewki w małej odległości od odbytu) są dość częstym i niekomfortowym rodzajem zakażenia – występują na drugim miejscu (zaraz po grypie) pod względem częstotliwości występowania.

Infekcjom najczęściej ulegają młode kobiety, które są aktywne seksualnie. W prawidłowych warunkach drogi moczowe powinny być jałowe.

Najprościej zapobiegać infekcjom pijąc dużą ilość wody (która zapobiega namnażaniu się drobnoustrojów przez wypłukiwanie) oraz dbając o higienę intymną.

Jakie są przyczyny zapalenia pęcherza u kobiet?

Infekcje dróg moczowych pojawiają się najczęściej w okresie jesienno–zimowym, wywołane wskutek obniżonej odporności. Siadanie na zimnym podłożu, typu ławka czy murek, o którym zawsze przestrzegały mamy, powoduje wzrost ryzyka zachorowania. Stosowanie słabej jakości detergentów do higieny intymnej może zaburzać florę bakteryjną. Negatywny wpływ na ochronę przed zapaleniem pęcherza może mieć też stosowanie złych wkładek i podpasek, które potrafią wywoływać reakcje alergiczne. Dopochwowe środki antykoncepcyjne mogą też prowadzić do infekcji. Kobiety w ciąży oraz przechodzące menopauzę powinny mieć na uwadze podwyższone ryzyko zachorowania ze względu na zmiany hormonalne, które dzieją się w ich organizmach. Główną drogą zakażenia jest przenikanie bakterii do układu moczowego z cewki moczowej, rzadziej inną drogą (na przykład z krwią). Źródłem bakterii jest blisko umiejscowiony odbytu (Escherichia coli). Mogą też być przenoszone drogą płciową (między innymi wirusy czy bakterie dwoinki rzeżączki).

Jak rozpoznać zapalenie pęcherza u kobiet?

Przede wszystkim zapalenie pęcherza charakteryzuje się zwiększoną częstotliwością oddawania moczu oraz bolesność (pieczenie) w jego trakcie. Pojawia sięstan podgorączkowy lub gorączka, również bóle brzucha i okolic pochwy. Zdarzyć się może też nietrzymanie moczu bądź trudność w jego oddawaniu pomimo parcia. Występują przypadki bezobjawowego bakterimoczu, kiedy to chora nie odczuwa powyższych dolegliwości, ale w jej moczu występują groźne bakterie.

Jak sobie radzić z zapaleniem moczu u kobiet?

Przede wszystkim należy zadbać o higienę miejsc intymnych, zwłaszcza podczas menstruacji i po korzystaniu z basenu lub wspólnych natrysków, toalet, ręczników. Należy pić dużo wody (z cytryną, która zawiera witaminę C, ograniczającą rozwój bakterii) i spożywać preparaty, zawierające żurawinę, która działa moczopędnie – podobnie jak picie naparów z mieszanki ziół (pokrzywa, mniszek, bratek). Warto też spędzać dużo czasu pod ciepłą kołdrą z termoforem na podbrzuszu, gdyż dobre ukrwienie błon śluzowych przyśpiesza leczenie. Nasiadówki nad naparem z rumianku, ziela nawłoci, krwawnika i szałwii bardzo pomagają ulżyć w bólu i wspomagają tempo leczenia.

Zapalenie pęcherza u kobiet – Kiedy należy iść do lekarza?

Jeśli po dwóch – trzech dniach dolegliwości nie ustąpią, a nawet się nasilą (zwłaszcza, gdy pojawi się w moczu krew lub ropna wydzielina) i gorączka, wymioty lub nudności nie przejdą, należy zwrócić się do lekarza. Koniecznością jest również wizyta u ginekologa, jeśli infekcja pojawiła się u kobiety w ciąży. Wówczas lekarz zleci wykonanie badania moczu wraz z posiewem i najczęściej przepisze leki przeciwzapalne, a nawet antybiotyki.

Co, jeśli zapalenie pęcherza zostanie zignorowane?

Pomijając tak oczywiste nieprzyjemności, jak ciągły ból przy oddawaniu moczu, dyskomfort w obrębie dróg moczowych i przewlekłe stany zapalne, bagatelizowanie zapalenia pęcherza może skutkować ciężkim zakażeniem nerek i układu wydalniczego, co w konsekwencji może prowadzić do groźnych powikłań i konieczności hospitalizacji.

Marcin_Cichocki4lek. Marcin Cichocki

Specjalista Urolog.

Od 2010r. pracuje w Klinice Urologii szpitala im.WAM. w Łodzi.

 Posiada duże doświadczenie kliniczne oraz liczne certyfikaty badań USG.

Posiada europejską specjalizację w dziedzinie Urologii – certyfikat FEBU (Fellow of the European Board of Urology)

Michał_Olczak4lek. Michał Olczak

Urolog.

Absolwent Uniwersytetu Medycznego w Łodzi.

Od 2014r. pracuje w II Klinice Urologii w Szpitalu im. Kopernika w Łodzi.

Od 2013r. pracuje nad doktoratem na temat „Mutacje w pierwotnych komórkach raka stercza u chorych poddanych radykalnej prostatektomii”.

Jest członkiem Polskiego Towarzystwa Urologicznego oraz Europejskiego Towarzystwa Urologicznego (European Association of Urology).

3lub telefoniczne 791-101-106

Bóle Jąder

Bóle jąder

Bóle jąder – bolesny temat

Bóle jąder mogą mieć różne przyczyny, ale nigdy nie wolno ich lekceważyć, ponieważ są oznakami poważnych dolegliwości i mogą wskazywać na różne choroby.

Bóle tego miejsca mogą być również objawem nowotworu.

Mężczyźni często boją się, że wizyta u lekarza urologa może mieć wpływ na sprawność seksualną oraz obniży ich poczucie atrakcyjności. Zupełnie niepotrzebnie, ponieważ współczesne metody leczenia tego niezwykle wrażliwego rejonu pozwalają na zachowanie, a nawet poprawę sprawności seksualnej.

Jakie są przyczyny bólu jąder?

Najczęstszą przyczyną bólu są stany zapalne, skręt jądra, a najpoważniejszą – pęknięcie tętniaka aorty brzusznej.

Często zdarzają się również fizyczne urazy, np. przy uprawianiu sportów.

Ból jąder po stosunku lub wysiłku może wskazywać na występowanie żylaków powrózka nasiennego.

Nowotwór jąder przebiega często bezboleśnie, a jeśli nawet sprawia ból, to tylko przy dotykaniu, co niestety opóźnia wizytę u lekarza, odpowiednio wczesne wykrycie raka i jego leczenie.

Bóle jąder – Objawy chorób jąder

Wspomniany wcześniej nowotwór jądra powoduje wyraźne powiększenie, obrzęk i stwardnienie jądra, a mężczyzna odczuwa dyskomfort w podbrzuszu i wyraźny ciężar w mosznie.

Bolesny skręt jąder objawia się ostrym, jednostronnym bólem o nagłym początku, promieniującym do pachwiny i podbrzusza. Jądro jest powiększone i bolesne przy dotyku, następuje zanik odruchu mięśnia dźwigacza jądra (który przy dotyku nie podciąga moszny i jądra przy dotkniętej stronie). Pojawia się także gorączka i nudności. Co ważne, ta choroba dotyka przede wszystkim noworodków i chłopców w wieku dojrzewania, praktycznie nie występuje u mężczyzn w podeszłym wieku.

Podobne objawy ma zapalenie najądrza – pojawia się ostry ból najądrza, często również jądra, a nawet zapalenie moszny. Mogą pojawić się problemy ze strony układu moczowego – częste i bolesne oddawanie moczu, wyciek z cewki moczowej.

Najczęściej powodem zapalenia jest zakażenie przenoszone drogą płciową u aktywnych seksualnie mężczyzn, rzadziej jest wynikiem refluksu moczowego do kanalików ejakulacyjnych.

Zapalenie jądra objawia się obrzękiem i bólem. Dodatkowo pojawiają się objawy typowe dla zapalenia, czyli stan gorączkowy, dreszcze, osłabienie i nudności.

Zapalenie może być powikłaniem takich chorób jak między innymi świnka, różyczka, zakażenie echowirusem czy parwowirusem. Pojawia się częściej u mężczyzn dojrzałych.

Samodzielne leczenie bólów jąder

Jeśli powodem bólu jądra jest uraz fizyczny (np. uderzenie w krocze), najlepiej położyć się i uspokoić, aby organizm mógł przywrócić normalne krążenie krwi, przeczekać ból głowy i nudności, które mogą się wówczas pojawić w odpowiedzi na stres.

Można zastosować chłodne okłady miejscowe.

Należy jednak pamiętać, aby w przypadku przeciągającego się bólu bądź pojawienia się innych niepokojących objawów (np. powiększenie bądź asymetria jąder, problemy z oddawaniem moczu, narastający ból) udać się do lekarza.

W pozostałych przypadkach, o których była mowa wyżej, należy bezwzględnie skontaktować się z lekarzem (w przypadku skrętu jądra natychmiastowo, ponieważ wymagana jest często interwencja chirurgiczna).

Konsekwencje braku leczenia chorób jąder

Z racji specyfiki tego narządu brak leczenia chorób jąder może prowadzić do obniżenia płodności, a nawet jej zaniku, do przewlekłych stanów zapalnych i ciągłej bolesności podbrzusza, a także do konieczności amputacji chorego jądra.

W przypadku nowotworu za późna diagnostyka może być groźna dla życia i zdrowia, dlatego nie należy się bać wizyt u lekarza urologa i zleconych przez niego badań. Odpowiednio wcześnie wykryty rak jest możliwy do całkowitego wyleczenia.

Marcin_Cichocki4lek. Marcin Cichocki

Specjalista Urolog.

Od 2010r. pracuje w Klinice Urologii szpitala im.WAM. w Łodzi.

 Posiada duże doświadczenie kliniczne oraz liczne certyfikaty badań USG.

Posiada europejską specjalizację w dziedzinie Urologii – certyfikat FEBU (Fellow of the European Board of Urology)

Michał_Olczak4lek. Michał Olczak

Urolog.

Absolwent Uniwersytetu Medycznego w Łodzi.

Od 2014r. pracuje w II Klinice Urologii w Szpitalu im. Kopernika w Łodzi.

Od 2013r. pracuje nad doktoratem na temat „Mutacje w pierwotnych komórkach raka stercza u chorych poddanych radykalnej prostatektomii”.

Jest członkiem Polskiego Towarzystwa Urologicznego oraz Europejskiego Towarzystwa Urologicznego (European Association of Urology).

3lub telefoniczne 791-101-106

Wkładka antykoncepcyjna domaciczna

Wkładka antykoncepcyjna domaciczna

Wkładka antykoncepcyjna domaciczna jest jedną z najbardziej niezawodnych metod antykoncepcyjnych – plasuje się w swojej skuteczności zaraz po antykoncepcji doustnej. Jest zarazem jedną z najstarszych metod zapobiegania ciąży (pierwsze wzorce wkładek domacicznych stosował już Hipokrates u swoich pacjentek). Komfort wkładki domacicznej jest większy od tabletek, ponieważ dobrze założona wkładka działa nawet do pięciu lat, przez co nie trzeba o niej pamiętać tak, jak przy codziennej aplikacji doustnych środków antykoncepcyjnych.

Potocznie zwana spiralą, rzadziej przybiera taką formę. Częściej występuje w kształcie przypominającym literę T, Y bądź S, dzięki czemu może być lepiej dostosowana do indywidualnej i zróżnicowanej budowy kobiecej macicy. Czasami stosowanie wkładek domacicznych jest uzasadnione leczniczo – w leczeniu na przykład drobnych mięśniaków lub polipów oraz u kobiet, które ze względu na swój stan zdrowia nie mogą stosować hormonalnej terapii doustnej (dotyczy spiral hormonalnych).

Jak działa wkładka antykoncepcyjna domaciczna?

Wkładka domaciczna zbudowana jest z plastiku z dodatkiem miedzi lub srebra (które to są naturalnym środkiem plemnikobójczym oraz osłabiają komórki jajowe). Spirala spowalnia ruchy plemników, przez co nie mają one szans na dotarcie do jajowodu i dokonanie zapłodnienia. We wkładkach hormonalnych stosowany jest progesteron, który działa miejscowo na błonę śluzową, przez co wydzielony śluz znacznie ogranicza ruchomość plemników.

Wkładka domaciczna nie jest jednak zalecana dla każdej kobiety.

Z racji swojej specyfiki, ta forma antykoncepcji jest stosowana u kobiet, które już były w ciąży i w najbliższym czasie nie planują powiększenia rodziny – najczęściej u kobiet powyżej czterdziestego roku życia. Wkładka domaciczna należy do mechanicznych metod antykoncepcji, które wpływają na macicę i mogą w przypadku niewłaściwego stosowania, powodować większą ilość poronień lub ciąż pozamacicznych, mogą również powodować stany zapalne macicy.

Wkładka antykoncepcyjna domaciczna – jakie są zagrożenia?

Źle założona wkładka może nie tylko przebić macicę, ale również uszkodzić jelita lub pęcherz moczowy, może również się przemieszczać albo nawet wypaść. Dlatego założenie wkładki należy powierzyć sprawdzonemu i doświadczonemu lekarzowi, który dokona tego zabiegu w profesjonalny i dokładny sposób. Obecność spirali może powodować lekki stan zapalny macicy w pierwszym okresie stosowania wkładki, ale nie jest to zmiana chorobowa i przechodzi bez negatywnego wpływu na organizm.

Jeśli kobieta, stosująca tę formę antykoncepcji, postanowi zajść w ciążę, powinna to zrobić minimum trzy miesiące po usunięciu wkładki.

Zdecydowanie tej formy antykoncepcji nie powinny stosować kobiety:

co do których zachodzi podejrzenie, że są w ciąży, które mają stany zapalne przydatków bądź inne zmiany chorobowe w obrębie dróg rodnych, podczas bardzo obfitych miesiączek (wkładka może potęgować ból w ich trakcie – nie dotyczy wkładki hormonalnej).

Przeciwwskazaniem do stosowania wkładek jest również nowotwór narządów rodnych oraz planowanie dziecka w najbliższym czasie, a także wady budowy macicy (na przykład mięśniaki czy skrzywienia szyjki macicy). Ważne jest to, że taką metodę antykoncepcji mogą wybrać kobiety karmiące piersią. Przez to, że założenie wkładki odbywa się raz na kilka lat, w rachunku ekonomicznym wychodzi ona bardzo atrakcyjnie w porównaniu na przykład do tabletek hormonalnych.

O zastosowaniu tej skutecznej metody antykoncepcji zadecyduje lekarz,

który po przeanalizowaniu stanu zdrowia kobiety, będzie mógł założyć prawidłowo wkładkę bądź zaleci inne metody przeciwdziałania zajściu w ciążę. Wkładka jest zakładana w warunkach ambulatoryjnych przez lekarza. Dla kobiet, które boją się bólu, zaleca się stosowanie znieczulenia miejscowego, pozostałe kobiety mogą oprzeć się na tradycyjnych środkach przeciwbólowych (aplikacja wkładki może być bolesna).

Najlepszym terminem na założenie wkładki jest ostatni dzień krwawienia, wówczas organizm naturalnie ma podwyższoną odporność, a ujście pochwy jest powiększone.

Lekarz zakłada wkładkę poprzez specjalny aplikator, a sama wkładka jest na tyle elastyczna, że po wprowadzeniu jej do środka organizmu, przyjmie odpowiedni kształt. Po zabiegu może wystąpić małe krwawienie i skurcze macicy oraz lekki stan zapalny. Po tygodniu wymagana jest wizyta u lekarza i weryfikacja czy wkładka trzyma się prawidłowo na swoim miejscu.

Po każdej menstruacji należy kontrolować, czy wkładka antykoncepcyjna się nie przesunęła

– każda kobieta powinna być przez lekarza poinstruowana, w jaki sposób oceniać położenie wkładki za pomocą wystających z pochwy sznureczków, pomagających regulować jej położenie. W związku z tym nie zaleca się stosowania tamponów podczas menstruacji. Po założeniu wkładki, przez pierwsze miesiące zaleca się stosowanie dodatkowych form antykoncepcji (na przykład prezerwatyw), zanim miedź, zawarta we wkładce, będzie wystarczająco aktywna. Usunięcie wkładki jest możliwe w każdym momencie, najlepiej jednak w ostatnim dniu krwawienia miesiączkowego. Ponowne zastosowanie spirali jest zalecane po miesiącu od zdjęcia poprzedniej. Przed jej zdjęciem zaleca się powstrzymanie od współżycia do czterech dób wstecz.

Antykoncepcja *

ceny nie obejmują ceny wkładki/ implantu

 Założenie wkładki domacicznej hormonalnej 420zł  Założenie klasycznej wkładki domacicznej 320zł
 Usunięcie wkładki/ implantu 180zł  Założenie podskórnego implantu antykoncepcyjnego 400zł

* Przed zabiegiem wymagana jest konsultacja ginekologiczna od 120zł. Ceny nie obejmują ceny wkładki/ implantu.
Przy kwalifikacji do antykoncepcji ocena USG w cenie, badanie czystości pochwy za 10zł.

 Jeśli chcesz założyć spiralę antykoncepcyjną i potrzebujesz konsultacji ginekologicznej
umów się na wizytę online lub telefonicznie 791 101 106

6

Spodobał Ci się artykuł, powiedz nam o tym – zostaw komentarz.

Dziekujemy 🙂

Badanie prostaty i PSA

Badanie prostaty

Badanie prostaty i PSA

Prostata w organizmie mężczyzny odpowiada za wytworzenie wydzieliny, która jest składnikiem nasienia i zwiększa ruchliwość plemników, przez co wpływa na wartość nasienia. Gruczoł ten w kształcie kasztana jest położony przy pęcherzu moczowym i obejmuje cewkę moczową. Problemy z prostatą wpływają zatem na trudności z oddawaniem moczu u mężczyzn.

PSA jest natomiast skrótem od terminu określającego antygen swoisty dla prostaty. Substancja ta upłynnia nasienie i właśnie w nim jest najbardziej obecna, jednak niewielka ilość przedostaje się także do krwioobiegu zdrowego mężczyzny. W przypadku występowania nowotworu prostaty, ilość PSA we krwi się zwiększa. 

Kiedy zrobić badania prostaty i PSA?

Badanie prostaty mężczyzn powyżej czterdziestego roku życia powinno być rutynowym badaniem, przeprowadzanym raz do roku u lekarza pierwszego kontaktu bądź u urologa.

Badanie prostaty jest odpowiednikiem badań ginekologicznych u kobiet i ma na celu zapobieganie lub wczesne wykrycie chorób tego narządu oraz ochronę mężczyzn przed niepotrzebnymi powikłaniami.

Jeśli lekarz stwierdzi powiększenie gruczołu krokowego, to należy wykonać badanie USG jamy brzusznej, na którym będzie zobrazowana prostata.

W przypadku występowania w rodzinie (ojciec, brat) raka prostaty, powinno się już po przekroczeniu czterdziestego roku życia oznaczyć poziom PSA.

Badania pozwolą na wczesną diagnozę potencjalnego niebezpieczeństwa w postaci nowotworu.

W innych przypadkach, pierwsze badanie PSA może odbyć się u mężczyzn powyżej pięćdziesiątego roku życia.

Kiedy udać się do lekarza – objawy problemów z prostatą

Jeśli mężczyzna jest w wieku podwyższonego ryzyka (czyli pięćdziesiąt lat bądź czterdzieści – jeśli rak prostaty występował u bliskich krewnych), to powinien udać się do lekarza na badania przynajmniej raz w roku, o ile lekarz nie zaleci inaczej.

Natomiast objawami, które powinny skłonić mężczyznę do wizyty u lekarza, będzie utrudnione lub bolesne oddawanie moczu, częste oddawanie małej ilości moczu i możliwe bóle pleców lub miednicy.

Nie każda dolegliwość oznacza potencjalnego raka – podobne objawy są dla zapalenia bądź łagodnego przerostu gruczołu krokowego.

Jak wygląda badanie prostaty?

Do badania prostaty oraz PSA nie trzeba się wcześniej przygotowywać.

Badanie przeprowadza lekarz urolog, do którego mężczyzna udaje się na wizytę.

Badanie prostaty odbywa się metodą per rectum – czyli palcem przez odbytnicę i to jest najwstydliwszy element tego badania, ale niezbędny w procesie diagnozy.

W związku z tym należy pozbyć się na czas badania spodni i bielizny oraz przybrać wygodną pozycję, pochylając się do przodu i opierając na przykład o biurko lub poręcz.

Lekarz badanie przeprowadzi w rękawiczkach pokrytych lubrykantem, ułatwiającym wprowadzenie palców do odbytu i minimalizującym poczucie dyskomfortu.

Mężczyzna powinien się rozluźnić, ponieważ będzie odczuwał parcie i mimowolnie zwieracz zewnętrzny odbytu będzie się zaciskał, utrudniając lekarzowi badanie.

Badanie trwa zazwyczaj kilkanaście sekund.

Lekarz ocenia struktury gruczołu i ewentualne zmiany w postaci guzków, stwardnień lub innych zmian w jego obrębie.

Badanie nie ma skutków ubocznych i nie występują działania niepożądane w związku z nim.

Dyskomfort związany z badaniem odbytu mija natychmiast po zakończeniu badania.

 

Jak zapobiegać chorobom prostaty?

Najlepiej jest przeciwdziałać potencjalnym chorobom, stosując profilaktykę i wczesne rozpoznanie.

Modyfikacja diety również może odnieść pozytywne skutki.

Zwiększenie ilości pomidorów, pestek z dyni oraz czosnku, a także picie zielonej herbaty może zapobiec przerostowi prostaty i zmniejszyć potencjalne ryzyko zachorowania na raka tego gruczołu.

Jeśli skończyłeś 50 lat i masz problemy z oddawaniem moczu
umów się na badania do Urologa online lub telefonicznie 791 101 106

Marcin_Cichocki4lek. Marcin Cichocki

Specjalista Urolog.

Od 2010r. pracuje w Klinice Urologii szpitala im.WAM. w Łodzi.

 Posiada duże doświadczenie kliniczne oraz liczne certyfikaty badań USG.

Posiada europejską specjalizację w dziedzinie Urologii – certyfikat FEBU (Fellow of the European Board of Urology)

Michał_Olczak4lek. Michał Olczak

Urolog.

Absolwent Uniwersytetu Medycznego w Łodzi.

Od 2014r. pracuje w II Klinice Urologii w Szpitalu im. Kopernika w Łodzi.

Od 2013r. pracuje nad doktoratem na temat „Mutacje w pierwotnych komórkach raka stercza u chorych poddanych radykalnej prostatektomii”.

Jest członkiem Polskiego Towarzystwa Urologicznego oraz Europejskiego Towarzystwa Urologicznego (European Association of Urology).

3lub telefoniczne 791-101-106

Implant Antykoncepcyjny

implant antykoncepcyjny

Implant antykoncepcyjny

Antykoncepcja dla kobiet, dzięki rozwojowi medycyny, staje się coraz bardziej powszechna, zróżnicowana i dopasowana do potrzeb kobiecego organizmu. Najpopularniejszą formą antykoncepcji są wciąż tabletki antykoncepcyjne, które uznaje się za najskuteczniejszą metodę ochrony przed zajściem w ciążę, choć mają one swoje ograniczenia.

Pigułki hormonalne hamują owulację, zagęszczają śluz w macicy, ograniczając dostęp plemnikom, uniemożliwiają zagnieżdżenie się zarodka. Tabletki zawierają najczęściej progestagen bądź również estrogen.

Zupełną nowością na rynku jest implant antykoncepcyjny, który wszczepiany pod skórę chroni przed ciążą nawet przez okres do pięciu lat. Metoda ta nie korzysta z hormonu estrogenu, dzięki czemu może być stosowana przez kobiety, które mają problemy z przyjmowaniem tabletek hormonalnych. Implant charakteryzuje sposób jego umieszczenia (podskórnie) oraz długotrwały okres uwalniania hormonów.

Ten rodzaj zabezpieczenia przed niechcianą ciążą jest głównie zalecany dla kobiet, które prowadzą wysoką aktywność seksualną i chcą korzystać z obecnie najpewniejszej i najbezpieczniejszej metody antykoncepcji. Badania (w tym Światowej Organizacji Zdrowia) dowodzą, że stosowanie wchłaniania przez skórę długotrwałych i stałych poziomów hormonów (progestagenu) zmniejsza efekty uboczne.

Czy Implat nadaje się dla kobiet z problemami zdrowotnymi?

Implant wydaje się rozwiązaniem na problemy kobiet, które ze względu na przykład na nadciśnienie, cukrzycę, zagrożenie choroby nowotworowej, palenie papierosów bądź zaawansowany wiek (powyżej trzydziestego piątego roku życia) nie mogą stosować doustnych metod antykoncepcji.

Dzięki braku estrogenu, implant jest dla tej grupy kobiet znacznie bezpieczniejszy w przyjmowaniu, przy jednoczesnym zachowaniu najwyższej skuteczności ochrony przed ciążą. Co więcej, metoda ta jest zalecana również kobietom, które są w okresie karmienia piersią i chcą już podjąć bezpieczną aktywność seksualną. Progestagen nie ma wpływu na mleko matki, dzięki czemu jest bezpieczny dla dziecka i może być już zakładany cztery tygodnie po porodzie (jeśli matka nie karmi piersią, to między trzecim a czwartym tygodniem po porodzie).

Kto nie może założyć Implantu?

Implant nie jest przeznaczony dla kobiet poniżej osiemnastego roku życia, w przypadku zakrzepów lub innych chorób żył, problemów z wątrobą (w tym guzy), przy podejrzeniu raka sutka bądź jego występowaniu, w sytuacji krwawienia z dróg rodnych z niewyjaśnionych przyczyn. Należy lekarza zapytać o składniki implantu, aby wykluczyć uczulenie na któryś z nich.

Jak zakłada się implant antykoncepcyjny?

Implant wyglądem przypomina zapałkę, a zabieg – podawanie zastrzyku. Implant wszczepia się pod skórę po wewnętrznej stronie ramienia ręki niedominującej. Podczas zabiegu stosowane jest znieczulenie miejscowe, więc nie jest on bolesny, nie wymaga też hospitalizacji. Nie jest widoczny gołym okiem, ale jest wyczuwalny w dotyku, dzięki czemu można kontrolować jego położenie.

Kiedy najlepiej założyć Implant antykoncepcyjny?

Lekarze zalecają zakładanie implantów w pierwszych dniach naturalnej menstruacji (najlepiej pierwszego dnia krwawienia). Jeśli implant zostanie jednak założony w innym terminie, najlepiej przez pierwsze siedem dni korzystać z innych metod antykoncepcji, zanim zacznie on skutecznie działać (potrzeba na to około tygodnia).

Jak długo Implant jest skuteczny?

Wspomniane wyżej zostało, że implant jest długotrwałą metodą antykoncepcji. W zależności od potrzeb, można wybrać od sześciu miesięcy do aż pięciu lat ochrony. W tym czasie implant uwalnia do organizmu niewielkie dawki progestegenu, który zostaje naczyniami krwionośnymi przetransportowany po całym ciele. Działanie implantu to zapobieganie owulacji, zagęszczanie śluzu szyjkowego, który utrudnia, a nawet uniemożliwia ruchy plemnikom, wstrzymuje dojrzewanie endometrium (błony śluzowej macicy).

Choć najdłuższy okres ochrony to nawet pięć lat, zaleca się jednak w okresie między trzecim a piątym rokiem ochrony wymianę implantu ze względu na malejącą ilość uwalnianych hormonów. Nie ma potrzeby wymieniać go wcześniej, chyba że zaistniały ku temu wskazania, na przykład otyłość bądź depresja.

Jak się usuwa implant antykoncepcyjny?

Pozbycie się zużytego implantu nie jest trudnym zabiegiem – polega na nacięciu przez lekarza skóry w miejscu umieszczenia implantu, jego wyjęciu i założeniu opatrunku. Płodność zostaje przywrócona od pierwszego pełnego cyklu, następującego po usunięciu ochrony.

Jaką Gwarancje daje założenia Implantu?

Badania dowodzą wysokiej skuteczności tej metody antykoncepcji – według indeksu Pearla, określającego skuteczność ochrony przed ciążą, implant otrzymał wartość jednej dziesiątej, co oznacza, że metoda, oparta na wszczepieniu implantu podskórnego, jest w dziewięćdziesięciu dziewięciu procentach skuteczna – to praktycznie identyczny wynik, jak dla metody podwiązania jajników czyli kobiecej sterylizacji czy wspomnianych już wielokrotnie tabletek hormonalnych (obecnie nie ma stuprocentowej metody antykoncepcyjnej).

Implant antykoncepcyjny jest jednak skuteczniejszy i wygodniejszy niż tabletki hormonalne, które muszą być przyjmowane regularnie i systematycznie, co czasami bywa uciążliwe dla kobiet (skuteczniejszy ponieważ nie ma ryzyka pominięcia dawki i wypadnięcia z cyklu ochrony). Dzięki temu, że hormony są uwalniane podskórnie, nie zaburzają ich działania nagłe przypadki, takie jak przyjmowanie innych leków (antybiotyków) czy wymioty bądź biegunka.

Skutki uboczne:

Jak każda inna metoda, stosowanie implantów zawiera również wady, które wydają się jednak być przez korzyści rekompensowane z nawiązką. Kobiety, stosujące tę metodę antykoncepcji (około dwadzieścia pięć procent), uskarżają się na nieregularne miesiączki bądź całkowity ich brak. Wydaje się, że jest to najpoważniejsza wada.

Inne przypadłości, charakterystyczne dla terapii hormonalnych, takie jak bóle głowy, zwiększenie masy ciała, nudności, zmiany nastroju czy spadek libido występują niezwykle rzadko, ale nie są wykluczone.

Oczywiście stosowanie implantów nie zmniejsza ryzyka zarażenia którąś z chorób przenoszonych drogą płciową, tak więc w przypadku podejmowania aktywności seksualnej objętej podwyższonym ryzykiem, należy zabezpieczać się najlepiej prezerwatywą, która stanowi fizyczną barierę dla bakterii i wirusów.

Przed założeniem Implantu niezbędna jest kwalifikacja ginekologiczna czy implant może być założony.

Procedura założenia Implantu Antykoncepcyjnego
w Centrum Medycznym La Vida:

  1. Wizyta pierwsza: kwalifikująca do założenia podskórnego Implantu Antykoncepcyjnego:

    Podczas wizyta lekarz sprawdza czy można bezpiecznie założyć Implant. Przeprowadzany jest z pacjentką wywiad dotyczący chorób, przyjmowanych leków i reakcji na wcześniej stososowane metody antykoncepcji itp. oraz oczywiście badanie ginekologiczne. W razie konieczności wykonywane jest badanie USG oraz zlecane dodatkowe badania takie jak na przykład cytolgia.

    Jeśli Ginekolog uzna że można bezpiecznie założyć Implant wydaje receptę na zakup Implantu.

    Cena za wizytę kwalifikującą 120zł.

  2. Wizyta druga: założenie Implantu

    W miejscowym znieczuleni Implant jest wszczepiany pod skórę po wewnętrznej stronie przedramienia.

    Cena za założenie Implantu 400zł.

Koszt zakupu samego Implantu waha się od 500 do 700zł.

 Jeśli chcesz założyć Implant i potrzebujesz konsultacji ginekologicznej
umów się na wizytę online lub telefonicznie 791 101 106

6

Antykoncepcja *

ceny nie obejmują ceny wkładki/ implantu

 Założenie wkładki domacicznej hormonalnej 420zł  Założenie klasycznej wkładki domacicznej 320zł
 Usunięcie wkładki/ implantu 180zł  Założenie podskórnego implantu antykoncepcyjnego 400zł

* Przed zabiegiem wymagana jest konsultacja ginekologiczna od 120zł. Ceny nie obejmują ceny wkładki/ implantu.
Przy kwalifikacji do antykoncepcji ocena USG w cenie, badanie czystości pochwy za 10zł.

Spodobał Ci się artykuł, powiedz nam o tym – zostaw komentarz.

Dziekujemy 🙂

Zawroty głowy

Zawroty głowy

Zawroty głowy

Zawroty głowy są z definicji stanem, gdzie następuje złudzenie ruchu kołowego otoczenia lub własnego ciała, często z towarzyszącymi nudnościami lub wymiotami. Zlekceważone mogą skutkować trwałym uszkodzeniem struktur mózgowych, prowadzić do paraliżów, a nawet śmierci.

Jakie są przyczyny zawrotów głowy?

Przyczyn zawrotów głowy jest wiele i nie są one jednorodne. Często zdarzają się u młodych ludzi, którzy doświadczają gwałtownych przemian hormonalnych, w wyniku nadmiernego spożycia alkoholu lub w przypadku nagłej zmiany pozycji ciała.

U osób starszych podłoża zawrotów głowy są już poważniejsze i wymagają bacznej analizy. Zawroty głowy mogą dotyczyć zmian neurologicznych, sercowo–naczyniowych, psychogennych bądź laryngologicznych.

Zawroty głowy to zaburzenia części układu nerwowego, odpowiedzialnego za utrzymanie równowagi i prawidłowej postawy ciała. Uszkodzenie struktur takich, jak wzrok, słuch i błędnik oraz komunikacji między nimi powoduje stan, który określany jest terminem zawroty głowy.

Lista przyczyn jest długa: niskie stężenie glukozy we krwi, wspomniana zmiana pozycji ciała, zaburzenia dopływu krwi do mózgu (na przykład w zwężeniu światła tętnicy szyjnej u osób ze zwyrodnieniem szyjnego odcinka kręgosłupa), udar mózgu, guz mózgu lub krwotok wewnętrzny w mózgu, zatrucia tlenkiem węgla (częste zjawisko zimą w domach z nieszczelną instalacją gazową), choroba lokomocyjna i inne.

Objawy zawrotów głowy:

Najczęściej zawroty głowy są związane z chwilowym niedotlenieniem mózgu, zmianą pozycji, niskim ciśnieniem. Takie dolegliwości powodują szybkie mijanie zawrotów.

Zawroty mogą trwać od kilku minut nawet do kilkudziesięciu godzin, a nawet dni. Osoba, która doświadcza zawrotów, nagle zaczyna czuć się jak na karuzeli, kręci się jej w głowie, w uszach często słychać dzwonienie i szumy, występuje problem z koordynacją ruchową i utrzymaniem równowagi, towarzyszy temu lęk i strach, a nawet atak paniki, nudności, wymioty, nagłe odczucie zimna bądź gorąca. Zdarza się, że stanem następującym jest omdlenie.

Leczenie domowymi sposobami – czy możliwe?

W zależności od przyczyn zawrotów głowy można zastosować samodzielne leczenie, łagodzące objawy choroby. Przede wszystkim trzeba zadbać o odpowiednią wentylację pomieszczenia, unikać wysokiego nasłonecznienia.

Przydatna jest też akupresura w postaci uciskania nasady nosa kciukiem i palcem wskazującym. Osoby ze skłonnością do zawrotów głowy powinny pić miętę lub stosować preparaty z miłorzębem japońskim oraz zadbać o niskotłuszczową dietę z dużą ilością warzyw i owoców.

Głód i duże stężenie kofeiny (częste kawy) mogą potęgować zawroty — warto ich unikać.

Zawsze jednak należy udać się do lekarza, jeśli zawroty głowy są nawracające, uporczywe bądź bolesne i wieloobjawowe.

Kiedy należy iść do lekarza?

Zawroty głowy dotyczą bardzo wrażliwego, a jednocześnie ważnego obszaru w organizmie człowieka – głowy i mózgu, dlatego do lekarza powinny udać się osoby, które mają nawracające zawroty głowy, połączone z bólem, straciły przytomność, odczuwają drętwienie kończyn i osłabienie ich mięśni, mają problemy z mówieniem i widzeniem, podczas zawrotów odczuwają bóle w klatce piersiowej, a także wyczuwają nierówną pracę serca.

Zdecydowanie każdorazowy uraz głowy wymaga wizyty u lekarza, podobnie jak w przypadku sztywności karku, wysokiej gorączki i występujących zaburzeniach wzroku bądź słuchu. Można się udać do lekarza pierwszego kontaktu, laryngologa, okulisty bądź bezpośrednio neurologa, którzy poza standardowym wywiadem, mogą zlecić dodatkowe badania (między innymi próba błędnikowa, oceniająca narząd równowagi, badanie audiometryczne słuchu i ENG i VNG, czyli elektro i wideonystagmografia, badające potencjały elektryczne w czasie oczopląsu).

Jeśli potrzebujesz konsultacji laryngologicznej
umów się na wizytę online lub telefonicznie 791 101 106

6

Jak się leczy zawroty głowy?

Leczenie zawrotów głowy jest uzależnione od przyczyny tego stanu. Z lekarstw lekarz może przepisać, w zależności od powodu, leki o charakterze neuroleptycznym, przeciwhistaminowym, naczyniowym czy neurostymulującym, a także betahistynę czy piracetam.

Bardzo ważna jest też opieka psychologiczna pacjenta, który często przy zawrotach głowy odczuwa lęk i niepokój.

Lekarz szczegółowo i spokojnie objaśnia naturę schorzenia, a w zależności od przypadku – zapisuje dodatkowe leczenie przeciwdepresyjne lub przeciwlękowe, po konsultacjach z neurologiem bądź psychiatrą.

Spodobał Ci się artykuł, powiedz nam o tym – zostaw komentarz.

Dziekujemy 🙂

Holter EKG

Kardiolog Łódź

Czym jest Holter EKG używany przez La Vida Łódź

Czym jest Holter EKG?

Holter EKG jest urządzeniem, które w sposób ciągły rejestruje pracę serca, przez 24 godziny na dobę.

Dzięki tak szczegółowym pomiarom parametrów pracy serca w różnych jego stanach, w toku późniejszej analizy, można uzyskać kompleksową diagnozę stanu zdrowia serca.

Opisywane tu urządzenie jest niewielkie, dzięki czemu można je łatwo przymocować do ciała badanego bądź jego odzieży w komfortowy, niekrępujący ruchów, sposób.

Dzięki tej metodzie można wykryć krótkotrwałe zaburzenia rytmu serca, których standardowe badanie EKG nie będzie miało szansy zarejestrować.

Urządzenie główne wielkościowo przypomina walkmana lub, w przypadku nowocześniejszych sprzętów, średniej wielkości smartfona.

Holter EKG można nosić przypięty specjalnym pasem na wysokości bioder, w kaburze przy pasku bądź na pasku zawieszonym na szyi.

Od urządzenia odchodzą przewody, przyczepione do rozmieszczonych na klatce piersiowej elektrod pomiarowych.

Jeśli potrzebujesz badania Holter EKG
umów się na wizytę online lub telefonicznie 791 101 106

Holter EKG

Holter EKG – przebieg badania z wykorzystaniem tego urządzenia

Jak wygląda badanie holter centrum medycznym La Vida – Łódź?

Elektrody pomiarowe są umieszczane za pomocą przylepców na klatce piersiowej, a idące od nich kable są podłączone do niewielkiego urządzenia, które rejestruje zapisy EKG.

Urządzenia nie zdejmuje się w trakcie pomiarów (również podczas snu), najczęściej jest one noszone przez 24 godziny.

Użytkownik nie ingeruje w urządzenie, jest ono zdejmowane i zakładane w gabinecie lekarskim.

Co jakiś czas należy sprawdzić, czy przylepce nadal przylegają do ciała i ewentualnie je dokleić ponownie oraz czy przewody nie wypięły się z elektrod (można je wpiąć na zatrzask).

Czasami lekarz poprosi o prowadzenie dzienniczka aktywności z zapisywaniem godzin i czynności (np. jazda samochodem, wnoszenie ciężkich zakupów po schodach, bierny odpoczynek na kanapie), aby móc potem dopasować pomiary do aktywności badanego i mieć pełen obraz sytuacji.

Co wolno, a czego nie wolno podczas badania Holter EKG?

Podczas badania można wykonywać wszystkie zwykłe czynności codzienne, a nawet uprawiać sporty (poza sportami wodnymi).

Nie wolno narażać urządzenia na kontakt z wodą (zakaz brania pryszniców i kąpieli na czas badania), nie należy też używać elektrycznych koców i poduszek, a także ingerować w urządzenie pomiarowe.

Bez obaw można korzystać z telefonu komórkowego, komputera, prowadzić samochód, oglądać telewizję.

Ideą badania Holterem EKG jest monitorowanie pracy serca w codziennym życiu badanego, zatem należy prowadzić zwykły tryb życia.

Holter – Łódź to miasto, w którym możesz wykonać opisywane tu badanie w klinice La Vida. Jak ono przebiega? Jak się do niego przygotować?

Urządzenie do pomiaru EKG metodą Holtera jest zakładane w gabinecie lekarskim i po 24 godzinach zdejmowane przez lekarza.

Zapisane przez urządzenie pomiary są wprowadzane do komputera i opisywane przez kardiologa lub internistę.

Holter w łódzkim centrum La Vida – jak się przygotować do badania? Co należy zrobić, aby mieć pewność, że przebiegnie ono prawidłowo?

Jak się przygotować do badania?

W przypadku mężczyzn o bujnym owłosieniu na klatce piersiowej, należy zgolić włosy.

W innym przypadku elektrody nie będą pobierać prawidłowo odczytów, gdyż owłosienie będzie uniemożliwiać prawidłowe przyleganie elektrod do skóry.

Ponadto przed założeniem urządzenia należy wziąć kąpiel – spocona i brudna skóra powoduje, że przylepce nie przylegają wystarczająco i mogą się odklejać.

Co otrzymasz po badaniu?

Po zdjęciu rejestratora Holter EKG diagnosta pobiera z urządzenia odczyty i wgrywa je do komputera, aby poddać analizom.

Opis wyników badania sporządza lekarz kardiolog lub internista, i to on przedstawi Ci diagnozę.

Na opis w Centrum Medycznym La Vida czeka się około tygodnia. Po upływie tego czasu powinieneś udać się na wizytę, na której lekarz przedstawi Ci szczegóły dotyczące wyników oraz ich interpretację.

Holter EKG – kto powinien wykonać badanie z użyciem tego urządzenia? Jakie są wskazania?

Badanie Holter EKG lekarz zleci głównie w przypadku podejrzenia nierównej bądź nieprawidłowej pracy serca, zaburzeń jego rytmu itp. Typowe wskazania do przeprowadzenia tego typu badania to:

  • zaburzenia rytmu serca (diagnostyka kołatań serca, przyspieszone bicie serca, nierówna praca serca);
  • bradykardia czyli wolna praca serca, poniżej 60 uderzeń na minutę
  • ocena sprawności stymulatora serca u pacjentów ze wszczepionym rozrusznikiem;
  • utrata przytomności, zesłabnięcia, omdlenia (wykluczenie przyczyn kardiologicznych).

Dlaczego, jeśli musisz wykonać badanie holter w Łodzi, to najlepszym miejscem, aby to zrobić, będzie nasze centrum medyczne La Vida? Przede wszystkim w naszej klinice dysponujemy najnowocześniejszym i najwyższej jakości sprzętem. Oprócz tego nasi lekarze to doskonali specjaliści, którzy stale się doszkalają się, dzięki temu świetnie znają się na tym, czym się zajmują. Ponadto u nas dobro pacjenta jest najwyższym priorytetem! Możesz mieć stuprocentową pewność, że jeżeli powierzysz swoje zdrowie w nasze ręce, to zrobimy wszystko, aby Ci pomóc. Zapraszamy!

Jeśli potrzebujesz badania Holter EKG
umów się na wizytę online lub telefonicznie 791 101 106

Holter EKG

Zapraszamy 🙂

holter ekg
Nasz rejestrator Holter EKG Aspekt 903 firmy Aspel, rok produkcji 2016.

Badanie EKG Serca

Kardiolog Łódź

Co to jest Badanie EKG?

Badanie EKG, czyli elektrokardiografia jest zabiegiem diagnostycznym, używanym w medycynie w celu rozpoznawania chorób serca. Jest to badanie bezpieczne dla organizmu, nieinwazyjne i bardzo powszechne we współczesnej diagnostyce. Umożliwia rejestrację rytmu serca i przewodnictwa, ocenę pracy rozrusznika oraz wykrycie nieprawidłowości w ukrwieniu mięśnia sercowego. Samo badanie jest bardzo proste do przeprowadzenia, jednak interpretacja wyników wymaga wiedzy lekarskiej.

Jeśli potrzebujesz badania EKG Serca
umów się na wizytę online lub telefonicznie 791 101 106

Badanie EKG

Na czym polega?

Badanie EKG polega na ocenie funkcji elektrycznej mięśnia sercowego. Odpowiednie elektrody umieszcza się w odpowiednich miejscach na ciele człowieka (po lewej stronie i na środku klatki piersiowej oraz na kończynach). Elektrod jest średnio dziesięć – cztery elektrody kończynowe i sześć elektrod przedsercowych. Każda z tych elektrod ma ściśle określone miejsce położenia na ciele człowieka, skąd pobierane są wartości do badania. Impulsy elektryczne, związane z pracą serca, są rejestrowane i prezentowane w postaci wydruku od razu w trakcie badania.

Kiedy się zaleca?

Takie badanie powinny przeprowadzić osoby po 45 r.ż. i włączyć je do rutynowych badań na przykład przy wizytach u lekarza pierwszego kontaktu, niezależnie od płci. Często badanie EKG jest też częścią badań okresowych u lekarza medycyny pracy, na zlecenie pracodawcy. Na pewno na badanie EKG powinny skierować się osoby, u których wystąpiły bóle w klatce piersiowej, duszności, zawroty głowy, kołatanie serca lub utrata przytomności. Lekarz może skierować na badanie EKG w przypadku zlecenia tak zwanego testu wysiłkowego, a także w przypadku skierowania na operację (jeśli pacjent znajduje się w grupie podwyższonego ryzyka zachorowania na choroby serca, tj. powyżej 45 r.ż.).

Jak się przygotować do EKG?

Przed przystąpieniem do badania należy poinformować lekarza o przyjmowanych lekach. Nie należy przed badaniem pić bardzo zimnych płynów oraz trzeba unikać wysiłku na kilka minut przed badaniem (np. wejście po schodach do gabinetu), aby uspokoić pracę serca, wtedy badanie będzie najbardziej rzetelne. Nie ma ograniczeń co do spożywania posiłków. Mężczyźni o bujnym owłosieniu klatki piersiowej mogą zostać poproszeni o zgolenie włosów, aby móc założyć prawidłowo elektrody piersiowe. Warto zadbać o odpowiedni ubiór, aby nie musieć się przebierać w gabinecie (wystarczy koszulka z krótkim rękawem bądź rozpinana koszula, dzięki której można łatwo dostać się do klatki piersiowej).

Co otrzymasz?

W trakcie badania jego wyniki są drukowane na bieżąco. Opis do wyników wykonuje lekarz. Warto po badaniu zapytać diagnostę, kiedy i u kogo otrzymasz opis badania. Lekarz też prawidłowo zinterpretuje badanie i będzie mógł dać Ci wskazówki odnośnie dalszego postępowania.

Kto wykonuje?

Tego typu badanie może wykonać lekarz, pielęgniarka bądź technik diagnosta. Każda ze wspomnianych osób jest przeszkolona z zakresu obsługi urządzeń do badania elektrokardiograficznego.

EKG z opisem czy bez?

Samo badanie jest proste w wykonaniu, natomiast interpretacja jego wyników jest już trudna i wymaga specjalistycznej wiedzy. Samodzielna analiza wykresów jest niedopuszczalna i nie jest rzetelną informacją nt. stanu zdrowia pacjenta. Opis wyników badania EKG może zrobić tylko lekarz. Badanie bez opisu jest bezwartościowe, dlatego należy zadbać o odpowiedni opis. W naszym Centrum opis otrzymasz po badaniu.

Ile trwa badanie?

Samo badanie trwa krótko, około 5 minut, łącznie z czasem przygotowania badanego. Jest całkowicie bezbolesne i bezinwazyjne. W trakcie badania możesz zostać poproszony o chwilowe wstrzymanie oddechu.

Przebieg badania

Na samym początku osoba prowadząca badanie poprosi Cię o wygodne położenie się na kozetce oraz odsłonięcie klatki piersiowej na przykład poprzez zdjęcie koszulki czy rozpięcie koszuli. Dlatego warto odpowiednio się ubrać, aby nie musieć później przebierać się w gabinecie. Diagnosta będzie potrzebował dostępu do Twojej klatki piersiowej, nadgarstków i kostek. Możesz zatem zostać poproszony o zdjęcie biżuterii czy zegarka. Jeśli po zdjęciu odzienia odczuwasz chłód, zgłoś to diagnoście – drżenia zmarzniętego ciała mogą zaburzyć tok badania. Miejsca, na których zostaną podczepione elektrody, zostają najpierw zdezynfekowane odpowiednim płynem, a później nawilżone specjalnym żelem, ułatwiającym prawidłowe odczyty. Do każdej z Twoich kończyn zostanie podczepiona elektroda (na każdym nadgarstku i kostkach u nóg), do klatki piersiowej zostanie podłączonych sześć elektrod. Elektrody są do klatki przymocowywane za pomocą plastrów lub przyssawek i mogą w pierwszej chwili wydawać się zimne, ale to uczucie szybko mija. Elektrody na kończynach są przymocowywane specjalnymi klamrami, które nie wywierają silnego ucisku i nie są niekomfortowe.

Podczas badania należy ułożyć się wygodnie i leżeć spokojnie. Diagnosta może poprosić Cię o chwilowe wstrzymanie oddechu. Po badaniu otrzymasz ligninę do wytarcia pozostałości po żelu i informację, kiedy i do kogo możesz się zgłosić po opis badania.

Jeśli potrzebujesz badania EKG Serca
umów się na wizytę online lub telefonicznie 791 101 106

Badanie EKG

Zapraszamy 🙂

Przewlekłe zapalenie zatok

Przewlekłe zapalenie zatok

Przewlekłe zapalenie zatok

Przewlekłym zapaleniem zatok można nazwać stan, w którym objawy stanu zapalenia zatok utrzymują się dłużej niż przez dwanaście tygodni. (Więcej na temat Zapalenia Zatok możesz przeczytać klikając =>tutaj<=) Jest to stan uciążliwy, z nawracającymi stanami remisji i zaostrzeń. Zatoki to jamy wyścielone błoną śluzową i wypełnione powietrzem, które są połączone z nosem za pomocą kanalików. Dzięki nim transportowana jest wydzielina, która przez nos zostaje wydalona na zewnątrz. Zatoki mają za zadanie nawilżać i ogrzewać wdychane powietrze, są amortyzatorami dla wrażliwego mózgu i chronią go przed wstrząsami, umożliwiają odczuwanie zapachów i wpływają na modulację głosu. Występują trzy rodzaje zatok i każda z nich ma inne objawy chorobowe. Zapalenie w zatokach czołowych może rozpowszechniać się wewnątrz czaszki, w zatokach szczękowych – wpływać na stany zapalne zębów i bolesność szczęki, natomiast w zatokach sitowych – procesy zapalne mogą wpływać na opony i tkankę mózgową.

Przewlekłe zapalenie zatok – przyczyny.

Główną przyczyną przewlekłego zapalenia zatok są nawracające infekcje wirusowe, które wywołują stan zapalny i obrzęk błony śluzowej nosa i zatok przynosowych. Powstające podciśnienie i zamknięcie ujścia kanalików do nosa powoduje niewydalanie i zbieranie się zarażonej wydzieliny, stając się jednocześnie pożywką dla bakterii i wirusów. Powtarzające się infekcje powodują ciągłe namnażanie się drobnoustrojów i permanentny stan zapalny. Nawroty choroby mogą być spowodowane niedoleczeniem bądź przerwaniem procesu leczenia, alergiami, krzywą przegrodą nosową, zanieczyszczeniami środowiska, w którym przebywa chory, paleniem papierosów i niezdrowym stylem życia, a także zaburzeniami hormonalnymi i zaburzeniami immunologicznymi.

Objawy przewlekłego zapalenia zatok

W przewlekłym stanie objawy są mniej nasilone niż w zapaleniu zatok, natomiast utrzymują się przed dłuższy czas. Chory często już przyzwyczaja się do tych objawów i zdaje się ich nie zauważać. Stany bólowe głowy są mniejsze, nie jest odczuwalny również ból, tylko ucisk lub rozpieranie nasady nosa. Chory odchrząkuje i ma napady suchego kaszlu oraz odczuwa stałe spływanie wydzieliny po tylnej ścianie gardła, która może powodować infekcje gardła i krtani. Chory ma uczucie ciężkości w oddychaniu nosem, następują zaburzenia węchu, może pojawić się chrapanie w nocy i problemy z oddychaniem w przypadku wysiłku bądź niesprzyjających warunków atmosferycznych (wysoka temperatura, niska wilgotność).

Samodzielne leczenie – przewlekłe zapalenie zatok.

W leczeniu tej choroby można zastosować w domowych warunkach płukanie zatok (irygację) przy pomocy zestawów, które są dostępne w aptece. Zestaw taki składa się z buteleczki oraz specjalnego roztworu (izotonicznego lub hipertonicznego). Płyn wprowadza się do jednej dziurki nosa, aż przepłynie drugą dziurką. Po tym czynność jest powtarzana dla sąsiedniego nozdrza. Warto też stosować środki nawilżające z witaminą A bądź witaminą E.

Kiedy udać się do lekarza – leczenie przewlekłego zapalenia zatok

W przypadku tego schorzenia ważna jest wizyta u laryngologa, który zleci wykonanie endoskopii jamy nosowej. Terapia oparta jest na antybiotykach i nie powinna trwać krócej niż trzy tygodnie. Podawane są także lekarstwa działające przeciwzapalnie i przeciwbólowo. Praktykuje się krople do nosa, aerozole, a w przypadku podłoża alergologicznego – kortykosteroidy. Operacyjnie leczenie tej infekcji polega na mikrochirurgii wewnątrz nosowej, podczas której usuwana jest zakażona błona i udrażniane połączenia zatok z jamą nosową.

Jeśli potrzebujesz konsultacji laryngologicznej
umów się na wizytę online lub telefonicznie 791 101 106

6

Skutki nieleczenia przewlekłego zapalenia zatok

W przypadku zaniechania bądź niewłaściwego leczenia przewlekłego zapalenia zatok, mogą nastąpić powikłania w postaci zapalenia kości czaszki, powikłania w rejonach oczodołów i oczu oraz wewnątrz czaszki. Powikłania te są bardzo niebezpieczne dla zdrowia, gdyż mogą skutkować pogorszeniem wzroku lub nawet jego utratą. W skrajnych przypadkach może wystąpić zapalenie opon rdzeniowo–mózgowych, które cechują się podwyższoną śmiertelnością.

Spodobał Ci się artykuł, powiedz nam o tym – zostaw komentarz.

Dziekujemy 🙂

Echo Serca

Echo Serca

Kiedy jest potrzebne Echo Serca?

Wskazania do wykonania badania USG Serca:

duszność, obniżenie tolerancji wysiłku, obrzęki, bóle w klatce piersiowej, kołatania serca (zaburzenia rytmu serca), omdlenia.

Badanie to pozwala na zdiagnozowanie licznych chorób: niewydolność serca, wady serca (wrodzone i nabyte), kardiomiopatie, choroby aorty, nadciśnienie płucne.

Umożliwia też ocenę powikłań np. zawału serca, nadciśnienia tętniczego, choroby wieńcowej, radioterapii, chemioterapii.

Badanie to jest również niezbędne do oceny pooperacyjnej stanu serca pacjenta pooperacji kardiochirurgicznej (np. by-pass, operacje zastawek serca). 

Jeśli potrzebujesz badania Echo Serca
umów się na wizytę online lub telefonicznie 791 101 106

6

Na czym polega badanie Echo Serca?

USG Serca (Echokardiografia) jest badaniem USG. Przy pomocy ultradźwięków otrzymuje się obraz na ekranie monitora aparatu usg. Lekarz ocenia wielkość jam serca (przedsionki i komory), grubość poszczególnych ścian, ich kurczliwość, budowę i pracę zastawek. Ze względu na brak szkodliwości dla zdrowia badanie, w razie potrzeby, można wielokrotnie powtarzać. Badanie jest niebolesne.

Jak przebiega badanie Echo Serca?

Pacjent rozbiera się od pasa w górę i kładzie się na leżance. Leży się na lewym boku lub na plecach. Lekarz przykłada pokrytą ż
elem głowicę (żel jest konieczny do uzyskania odpowiedniej jakości obrazu) w kilku różnych miejscach na klatce piersiowej pacjenta.

Badanie trwa zwykle od 20 do 40 minut. Długość badania zależy od ilości wykrytych nieprawidłowości oraz od fizycznych warunków pacjenta.

Jak się przygotować do badania Echo Serca?

Badanie to nie wymaga żadnego szczególnego przygotowania. Jeśli nie jest to Twoje pierwsze usg serca, to warto przynieść ze sobą wyniki poprzednich badań do porównania.

Posiadamy wysokiej klasy aparat ultrasonograficzny – Voluson S6 firmy GE Healthcare.

usg sercaWykorzystuje on szereg innowacyjnych rozwiązań, co pozwala na wykonywanie najwyższej jakości badań prenatalnych, położniczych, ginekologicznych oraz badań naczyniowych i kardiologicznych.

Posiada funkcję obrazowania harmonicznego, dopplera kolorowego, Power Doppler, HD flow (wizualizacja wolnych przepływów), a także technologię 3D/4D i funkcję obrazowania STIC 3D serca płodu.

Kto wykonuje badanie USG Serca?

W Centrum Medyczny La Vida badanie to wykonywane jest przez dr n. med. Karolinę Supeł. Pani doktor pracuje na Oddziale Kardiologii i ma kilkuletnie doświadczenie w zakresie wykonywania badania USG Serca. Ukończyła liczne kursy i szkolenia dotyczące wykonywania oraz interpretacji badania USG Serca.

Co od nas otrzymasz?

Bezpośrednio po badaniu lekarz, który je wykonywał, przygotowuje opis. Zawiera on zestawienie wszystkich wykonanych pomiarów (są to informacje niezbędne dla Twojego kardiologa/ lekarza pierwszego kontaktu), komentarz lekarza wykonującego badanie oraz, w razie jakichkolwiek odchyleń od normy, zdjęcia wykrytych nieprawidłowości.

Dlaczego warto do Nas przyjść?

Oferujemy Ci wykonanie badania:

  • przez lekarza z dużym doświadczeniem w zakresie USG Serca
  • na aparacie wykonanym według najnowszych technologii
  • w miłej atmosferze

Otrzymasz też od Nas, od razu po wizycie, pełen opis badania wraz z wszystkimi pomiarami i zdjęciami (w przypadku wykrycia patologii). Wynik zawiera też zalecenia czy, i po jakim czasie, należy wykonać badanie kontrolne lub ponownie zgłosić się do kardiologa.

Jeśli potrzebujesz badania Echo Serca
umów się na wizytę online lub telefonicznie 791 101 106

6

Zapraszamy 🙂

Zapalenie zatok

22. Zapalenie zatok

Zapalenie zatok

Zatoki przynosowe są pustymi jamami znajdującymi się w czaszce, które są połączone naturalnymi ujściami z jamą nosa. Zatoki pełnią ważne funkcje: amortyzują mózg i oczodoły przed urazami, odpowiadają za modulację głosu oraz nawilżają wdychane przez człowieka powietrze.

Przyczyny zapalenia zatok

Zatoki są wyścielone tkanką i podczas stanu zapalnego tkanka ta wytwarza śluz, który zatyka ujścia zatok. Powietrze z zatok nie mogąc się wydostać, wywołuje ucisk związany z ciśnieniem na ściany zatok – to właśnie wtedy można odczuć ból głowy i różnych okolic twarzy. U dorosłych zapalenie zatok wywołują najczęściej wirusy, które naruszają błonę śluzową jamy nosowej. Zakażenia bakteryjne głównie dotyczą dzieci. Inne rodzaje zakażeń, w tym grzybicze, dotyczą chorych o obniżonej odporności i są stosunkowo rzadkie. Zapalenie zatok jest jednym z najczęstszych schorzeń, z jakimi spotyka się w swojej codziennej pracy laryngolog. Zwiększoną podatność na zachorowanie mają osoby, u których występuje między innymi krzywa przegroda nosowa, małżowina puszkowa czy nieprawidłowa budowa systemu ujściowo–przewodowego. Geny również mogą wpływać na zwiększoną podatność na tę chorobę, a także czynniki środowiskowe (wysoka temperatura, niska wilgotność, dym tytoniowy, urazy, wszelkiego rodzaju zaburzenia hormonalne).

Jak rozpoznać zapalenie zatok?

Najczęściej zapalenie zatok dotyczy jam czołowych, sitowych oraz szczękowych. Od tego, gdzie dokładnie jest zapalenie, zależą objawy.

Jeśli zapalenie rozwija się w okolicy czoła, wówczas występuje zwiększony ból głowy w tej okolicy.

Gdy infekcja dotyczy zatok szczękowych, to wówczas wystąpi ból górnej szczęki, zębów i policzków.

Okolice oczu są wrażliwe podczas zapalenia sitowego, które powoduje też zatkanie nosa, utratę powonienia i bolesność uciskową boków nosa.

Objawy bolesności zatok pojawiają się zwłaszcza rano oraz przy pochylaniu się. W przypadku bakteryjnego zapalenia wydzielina z nosa jest gęsta i ropna. Wodnistą i przeźroczystą wydzielinę powodują wirusy.

Obok boleści miejscowych oraz wydzieliny nosowej, pojawić się może też podwyższona temperatura ciała (gorączka), osłabienie organizmu, brak apetytu i złe samopoczucie.

Zapaleniu zatok towarzyszy również spływanie wydzieliny po tylnej części gardła, co może skutkować stanami zapalnymi gardła oraz kaszlem i odchrząkiwaniem.

Jak leczyć zapalenie zatok domowymi sposobami i kiedy iść do lekarza?

Jeśli choroba nie zdążyła się jeszcze rozwinąć, można podjąć się leczenia samodzielnego w domu. Przede wszystkim zaleca się inhalacje i gorące okłady na bolące jamy zatokowe, ograniczenie przebywania w atmosferze zanieczyszczonego powietrza (dym papierosowy, pyły, związki chemiczne). Warto też zadbać o czystość filtrów w klimatyzatorach (samochodowych oraz w pomieszczeniach), a także o odpowiednie nawilżanie powietrza zwłaszcza w sezonie grzewczym, aby nie dopuszczać do wysuszania błon śluzowych (można stosować nawilżacze powietrza). Jeśli objawy nie ustępują po kilku dniach bądź nasilają się, należy udać się do lekarza pierwszego kontaktu, a najlepiej do laryngologa.

Jeśli potrzebujesz konsultacji laryngologicznej
umów się na wizytę online lub telefonicznie 791 101 106

6

Jak wygląda leczenie zatok?

Zapalenie zatok najczęściej jest leczone zachowawczo, rzadziej chirurgicznie.

Zachowawcze leczenie jest zlecone przez lekarza i opiera się na zwalczeniu zakażenia, zmniejszeniu opuchlizny tkanek oraz udrożnienie kanalików. W przypadku zakażenia bakteryjnego podaje się leczenie antybiotykowe oraz leczenie uzupełniające. Jeśli takie leczenie nie przynosi rezultatu, to może być spowodowane błędnie dobranym lekiem, zbyt krótkim czasem leczenia (kuracji antybiotykowej nie można przerwać nawet po ustąpieniu objawów) bądź rozwijającej się w międzyczasie infekcji wirusowej, na którą tego typu lekarstwa nie działają.

Chirurgiczna ingerencja w zatoki ma na celu przywrócenie drożności nosa i odzyskanie odpowiedniego poziomu wentylacji zatok. Wskazaniem do takiej operacji najczęściej jest przewlekłe zapalenie zatok i wymaga ono szerokiej diagnostyki.

Wiecej na temat Przewlekłego Zapalenia Zatork możesz przeczytać w artykule klikając =>tutaj<=

Jakie są skutki nieleczenia zapalenia zatok?

W sytuacji, jeśli zapalenie zatok nie zostanie należycie wyleczone, może przejść w przewlekłe zapalenie zatok i jest to jedne z najłagodniejszych konsekwencji pozostawienia tej chorobie wolnej ręki.

Obok tego schorzenia mogą pojawić się powikłania wewnątrz czaszkowe, zapalenie szpiku kostnego czaszki i powikłania oczodołowe i oczne. Zakażenie może dotknąć między innymi nerw wzrokowy oraz wywołać stan zapalny wewnątrz gałki ocznej, co skutkować może nawet ślepotą.

Każda forma zaniedbania leczenia zapalenia zatok powodować może poważne konsekwencje, z utratą zdrowia, a nawet życia, ponieważ dotyczy rejonu najbardziej unerwionego i wrażliwego na schorzenia – głowy i mózgu.

Spodobał Ci się artykuł, powiedz nam o tym – zostaw komentarz.

Dziekujemy 🙂

Zapalenie ucha

Zapalenie ucha

Zapalenie ucha

Ból ucha jest jednym z najbardziej nieprzyjemnych stanów, jakie może odczuwać człowiek. Nie dotyczy tylko wieku dziecięcego – dorośli również przechodzą stany zapalne tego wrażliwego narządu.

Ze względu na budowę ucha, można rozróżnić trzy rodzaje zapalenia ucha:

  • zewnętrznego,
  • środkowego
  • wewnętrznego.

Zapalenie ucha zewnętrznego – przyczyny, objawy i leczenie

Zapalenie ucha zewnętrznego jest dość częste, dotyczy małżowiny usznej i przewodu słuchowego zewnętrznego.

Przyczyny

Jest spowodowane brakiem wytwarzania ochronnej woskowiny, ale również na skutek uszkodzenia nabłonka, nadmiernej wilgotności oraz zmianom pH w przewodzie słuchowym. Zapalenia tego rodzaju często spotykane są u osób, które między innymi cierpią na cukrzycę, korzystają z publicznych basenów, są alergikami bądź używają niewłaściwych narzędzi do oczyszczania uszu. Zapalenie może mieć charakter bakteryjny, jak i wirusowy oraz być wywołane przez grzyby.

Cechą charakterystyczną jest ból ucha przy ruchu żuchwą, swędzenie ucha, wydzielanie się ropnej cieczy, nawet problemy ze słyszeniem.

Postępowanie

Leczenie rozpoczyna się od diagnozy przez lekarza laryngologa, który zaleci regularne i systematyczne oczyszczanie przewodu słuchowego, stosowania leków antybiotycznych bądź grzybobójczych w postaci maści (w cięższych przypadkach podawanych doustnie).

Nieleczone zapalenie ucha zewnętrznego może prowadzić do zapalenia ucha środkowego, małżowiny, a nawet utraty słuchu.

Zapalenie ucha środkowego – przyczyny, objawy i leczenie

Jest to choroba charakterystyczna dla wieku dziecięcego – ponad dziewięćdziesiąt procent dzieci chorowało choć raz na zapalenie ucha środkowego. Nasilenie zachorowalności zauważa się zwłaszcza w okresie jesienno-zimowym. U dzieci to zapalenie jest częstsze niż u dorosłych ze względu na specyfikę budowy anatomicznej, która ułatwia u najmłodszych przenikanie zarazków i rozpowszechnianie się choroby. Często zapaleniu ucha środkowego towarzyszy silna infekcja górnych dróg oddechowych.

Przyczyny

Jednymi z głównych przyczyn zakażenia ucha środkowego jest obrzęk w okolicach ujścia trąbki, alergie, przerosty migdałka gardłowego, zmiany nowotworowe i polipy. Zwiększone ryzyko jest także w przypadku zaburzeń immunologicznych, przebywania w dymie papierosowym, sztuczne karmienie czy wady wrodzone twarzoczaszki. Typowymi objawami zapalenia jest silny, tętniący ból wewnątrz ucha, pogorszenie słuchu, gorączka, spadek formy i zanik apetytu, wyciek wydzieliny z ucha.

Postępowanie

Leczenie stanu zapalnego ucha środkowego polega na podawaniu antybiotyków oraz leków wspomagających, obniżających gorączkę, zmniejszających ból i obrzęk trąbki słuchowej. O rodzaju leczenia i specyfice zapalenia decyduje lekarz laryngolog, który poza zebraniem wywiadu, może posiłkować się audiogramem, tomografią komputerową oraz badaniem bakteriologicznym wydzieliny z ucha oraz jamy nosowo-gardłowej.

W przypadku braku leczenia zapalenia ucha środkowego może nastąpić porażenie nerwu twarzowego, zapalenie ucha wewnętrznego, ropnie mózgu, zapalenie opon mózgowo–rdzeniowych, a ostatecznie głuchota i zaburzony rozwój psychofizyczny dziecka.

Zapalenie ucha wewnętrznego – przyczyny, objawy i leczenie

Zapalenie ucha wewnętrznego dotyczy zapalenia błędnika. Jego nietypowe objawy i przebieg powodują, że jest niebezpieczne i może być zignorowane, przez co spowoduje bardzo poważne powikłania.

Przyczyny

Najczęstszym powodem zapalenia ucha wewnętrznego jest przejście stanu zapalnego z ucha środkowego i przejście do zapalenia przewlekłego. Czasem zapalenie jest spowodowane migracją drobnoustrojów z opon mózgowo–rdzeniowych lub z krwi.

Typowymi objawami zapalenia ucha środkowego jest złe samopoczucie, zaburzenia równowagi, zawroty głowy, pogorszenie słuchu lub nawet głuchota, oczopląs, szumy w uszach, nudności lub wymioty.

Postępowanie

Brak podjęcia leczenia lub jego nieprawidłowe prowadzenie mogą spowodować całkowitą utratę słuchu, uszkodzenie narządu równowagi, zapalenie opon mózgowo–rdzeniowych. Zapalenie ucha wewnętrznego wymaga specjalistycznego leczenia w szpitalu poprzez dożylną antybiotykoterapię oraz leczenie operacyjne (poprzez drenaż ucha środkowego czy usunięcie błędnika).

Jeśli potrzebujesz konsultacji laryngologicznej
umów się na wizytę online lub telefonicznie 791 101 106

6

Spodobał Ci się artykuł, powiedz nam o tym – zostaw komentarz.

Dziekujemy 🙂

Terapia Osoczem Bogatopłytkowy

Terapia Osoczem Bogatopłytkowy

Terapia Osoczem Bogatopłytkowy (PRP)

Obecnie najbardziej skutecznym i zaawansowanym sposobem bezoperacyjnej regeneracji stawów oraz zwalczania stanów zapalnych ścięgien i mięśni jest terapia biologiczna osoczem bogatopłytkowym (PRP).

Metoda opiera się na pobudzeniu naturalnych procesów regeneracji tkanek. Stymulowanie własnych komórek do regeneracji jest możliwe dzięki wykorzystaniu potencjału drzemiącego w naszej krwi. Dodatkowym atutem jest duże bezpieczeństwo stosowania, bez reakcji uczuleniowej i bez ryzyka kancerogenezy (jakim obarczone są np. metody z wykorzystaniem komórek macierzystych).

Terapia Osoczem Bogatopłytkowy – przygotowanie

Do przygotowania PRP, wykorzystujemy własną krew pacjenta, którą następnie poddajemy odwirowaniu co pozwala na pozyskanie frakcji zawierającej koncentrat czynników wzrostu, czyli osocza bogatopłytkowego – stosowany przez nas system jest najwydajniejszy z dostępnych na rynku światowym i pozwala na uzyskanie 13-krotnego zwiększenia stężenia płytek.

Gotowy preparat podaje się w postaci iniekcji (czyli zastrzyku) celowanej w miejsce zmienione chorobowo. Przeprowadzany w gabinecie zabieg jest szybki, bezpieczny i komfortowy dla pacjenta.

Terapia Osoczem Bogatopłytkowy – kiedy pomaga?

Skuteczność leczenia osoczem bogatopłytkowym została udowodniona m.in. w takich chorobach, jak:

  • choroby zwyrodnieniowe stawów i RZS (terapia PRP pozwala zmniejszyć poziom odczuwanego bólu i wysięki śródstawowe!)
  • zespoły przeciążeniowe, np. łokieć tenisisty, łokieć golfisty, kolano skoczka,
  • urazy stawów, jak skręcenie stawu kolanowego z uszkodzeniem łąkotek, więzadeł,
  • uszkodzenia chrząstki stawowej, chondromalacja,
  • entezopatia rozścięgna podeszwowego, tzw. „ostrogi piętowe”,
  • ostre urazy i przewlekłe zapalenie ścięgna Achillesa,
  • naderwanie przyczepów więzadeł i ścięgien,
  • uszkodzenia stożka rotatorów,
  • złamania przeciążeniowe kości i urazy zmęczeniowe tkanek miękkich.

Czy PRP sprawdzi się w Twoim wypadku?

Jeśli na które kolwiek z powyższych pytań możesz odpowiedzieć tak:

  • Jesteś osobą aktywną fizycznie i chcesz szybko wrócić do sprawności po urazie?
  • Cierpisz z powodu przewlekłych dolegliwości, jak np. zmiany zwyrodnieniowe?
  • Chcesz ogranicznyć przyjmowanie leków i nareszcie poprawić swój komfort życia?

to zadzwoń i umów się na wizytę do naszego specjlisty! Dr n. med. Marcin Milczarek, specjalista ortopedii i traumatologii narządu ruchu, wyjaśni wszystkie Twoje wątpliwości i komfortowo przeprowadzi przez cały proces leczenia.

Marcin Milczareklek. Marcin Milczarek

Ortopeda

Absolwent Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Medycznego w Łodzi.

Doświadczenie operacyjne zdobywał w Klinice Ortopedii Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego im.WAM w Łodzi oraz w Oddziale Chirurgii Ortopedyczno – Urazowej Szpitala Specjalistycznego im. Żeromskiego w Krakowie.

Tytuł doktora nauk medycznych uzyskał na Wydziale Wojskowo-Lekarskim Uniwersytetu Medycznego w Łodzi – broniąc pracy p.t. „Wyniki leczenia operacyjnego palucha koślawego”.

3 lub telefoniczne 791-101-106

Rozwój płodowy – trzeci trymestr

Rozwój płodowy - trzeci trymestr

Rozwój płodowy – trzeci trymestr

Trzeci trymestr dla kobiet w ciąży oraz ich dzieci jest okresem przygotowania do wielkiego finału – narodzin maleństwa. Dziecko zaczyna już przybierać znacząco na wadze, gromadzi tłuszcz i układa się do porodu. Mama szybciej będzie odczuwała zmęczenie, stąd należy zadbać o komfort i odpowiednią ilość odpoczynku, ale również nie rezygnować z delikatnej aktywności fizycznej, np. spacerów na świeżym powietrzu (oczywiście, jeśli lekarz jej nie ograniczy ze względu na dobro ciąży). To już ostatni dzwonek, by przygotować dziecku pokój i wyprawkę, szkoła rodzenia też będzie dobrym pomysłem.

Dwudziesty siódmy tydzień

Dziecko otworzyło oczy i stało się wrażliwe na bodźce świetlne. Słyszy też bicie serca swojej mamy oraz przytłumione, ale coraz wyraźniejsze dźwięki z zewnątrz. Dziecko jeszcze nie waży kilograma, ale jego wielkość sprawia, że brzuch jest już dość duży, przez co przyszła mama może mieć problemy z podstawowymi czynnościami np. schylaniem się. Kobieta powinna ograniczać noszenie ciężarów i dbać o odpoczynek dla coraz bardziej obciążonych pleców.

Dwudziesty ósmy tydzień

Maluch rozpoznaje nie tylko głos mamy, ale również jego ton i reaguje na emocje z nim związane. Nie pojawiają się już nowe komórki nerwowe, ale te, które są, rozwijają się i specjalizują. Dziecko już coraz bardziej przypomina niemowlę po narodzinach, ponieważ kończy się kształtowanie układu kostnego i stawów.

Rozwój płodowy – trzeci trymestr – Dwudziesty dziewiąty tydzień

Pod skórą dziecka pojawia się cienka warstwa białego tłuszczu – dzięki nim skóra się wygładza i nabiera kolorytu, zbliżonego do normalnego koloru skóry. Wykształcił się zmysł węchu i odczuwania temperatury. Zaczyna się magazynowanie tłuszczu, który uchroni maleństwo po porodzie przed utratą ciepłoty ciała.

Trzydziesty tydzień

Zaczyna się końcowa faza przygotowania do porodu. Coraz częściej mama odwiedza ginekologa, pojawia się instynkt wicia gniazda i przypływ energii. Nogi wciąż puchną, dlatego trzeba dbać o ich odpoczynek oraz używać łagodzących maści i żeli chłodzących. Dziecko już nie ma miejsca na gwałtowne ruchy, ale za to rusza się niemal cały czas. Zaczyna się układać do porodu, czyli główką w dół. Waży już ponad tysiąc trzysta gramów, a jego skóra już nie jest przezroczysta. Płuca dojrzewają i przygotowują się do przejęcia funkcji oddechowych. Należy pamiętać o obowiązkowym badaniu USG pomiędzy 30-32 tygodniem ciąży.

Trzydziesty pierwszy tydzień

Dziecko przybiera na wadze ekspresowo – zbiera wciąż tłuszcz. Rosną mu już paznokcie. Razem z dzieckiem rośnie też pępowina, w tym okresie jej średnica wynosi prawie centymetr. Maluch wciąż pije płyn owodniowy, który pomaga mu stymulować jego układ pokarmowy, jest dla niego po prostu smaczny i dodatkowo pełni funkcję odstresowującą.

Rozwój płodowy – trzeci trymestr – Trzydziesty drugi tydzień

Maleństwo przejmuje od swojej mamy przeciwciała, które pomogą mu zbudować swój układ odpornościowy. Jest wrażliwe na dotyk i jeśli coś się znajdzie na brzuchu, poczuje ten ciężar i najpewniej wyrazi swoje niezadowolenie z ucisku. Dziecko waży już tysiąc siedemset gramów, a jego długość wynosi około czterdziestu sześciu centymetrów. Macica bardzo naciska na pęcherz, przez co przyszła mama często odwiedza toaletę.

Rozwój płodowy – trzeci trymestr – Trzydziesty trzeci tydzień

Warstwa tłuszczu pod skórą dziecka sprawia, że maluch staje się gładki i pulchny. Potrafi ważyć nawet dwa kilogramy. Jego serce bije swoim rytmem. Maluch nie tylko rozpoznaje głos i bicie serca mamy, ale kojarzy już proste melodie i potrafi na nie reagować. Przyszłe mamy mogą odczuwać zgagę w związku z uciskiem macicy na żołądek, ale odpowiednia dieta pomoże zniwelować ten problem (między innymi picie dużej ilości wody, małe i częste porcje jedzenia, unikanie posiłków przed snem).

Trzydziesty czwarty tydzień

Ciało dziecka jest już prawie w pełni ukształtowane, rozwija się wciąż jego waga i magazynowanie tłuszczu. Waży już prawie dwa tysiące trzysta gramów i mierzy ponad czterdzieści cztery centymetry. Jego oczy są aktywne podczas aktywności dziecka, natomiast kiedy dziecko zasypia, zamyka je. Wciąż ćwiczy oddychanie, choć na razie to tylko ruchy przepony i płuc. Znikają włoski (meszek), a ciało dziecka zaczyna pokrywać maź płodowa.

Trzydziesty piąty tydzień

Gdyby teraz maluch postanowił się narodzić, to nie będzie miał problemów z poradzeniem sobie w świecie zewnętrznym bez pomocy dodatkowych urządzeń – wczesny poród w tym okresie nie będzie ryzykowny. Przyszła mama otrzymuje od swojego maleństwa coraz więcej moczu, nawet pół litra dziennie. Dziecko potrafi już śnić, choć na razie są to dotychczasowe doświadczenia, na przykład dźwięki czy ruchy.

Rozwój płodowy – trzeci trymestr – Trzydziesty szósty tydzień

Macica jest prawie tysiąc razy większa, niż na początku ciąży. Wypełnia praktycznie cały brzuch i schodzi już w dół, by przygotować się do porodu. Dzięki temu przyszła mama może swobodniej oddychać. Dziecko ma rozwinięty już w pełni kościec, chociaż kości czaszki wciąż pozostają elastyczne po to, by móc swobodnie przejść przez spojenie łonowe podczas porodu. Maź płodowa znika z powierzchni ciała razem z meszkiem, a w jelitach malucha magazynuje się smółka, którą wydali po porodzie.

Trzydziesty siódmy tydzień

Poród może odbyć się już właściwie w każdym czasie. W przypadku ciąż mnogiej porody odbywają się szybciej, bo maluchy są już w stanie przeżyć na zewnątrz brzucha mamy. Dziecko waży mniej niż trzy kilogramy i mierzy pięćdziesiąt centymetrów. Jego płuca są już przygotowane do samodzielnej pracy i gotowe na rozpoczęcie jej w każdej chwili.

Trzydziesty ósmy tydzień

To okres oczekiwania na poród – tylko pięć procent dzieci rodzi się w wyznaczonym terminie. Dziecko potrafi już wyrażać swoje potrzeby przyszłej mamie, a ta intuicyjnie potrafi na nie zareagować. Powinna zadbać o odpoczynek i być gotową na udanie się do szpitala w każdej chwili.

Trzydziesty dziewiąty tydzień

Poród może nastąpić w każdym momencie. Poprzedza go odejście tak zwanego czopa śluzowego, czyli wydzieliny, która zamykała szyjkę macicy. Jeśli jest biały lub bezbarwny, oznacza to, że poród przyjdzie w ciągu kilku dni. Jeśli w nim znajduje się krew, to oznacza, że należy udać się do szpitala. Dziecko też oczekuje na poród – jest mu już ciasno, a dodatkowo odczuwa te same emocje, co zdenerwowana lub szczęśliwa mama.

Rozwój płodowy – trzeci trymestr – Czterdziesty tydzień

To już ten czas – dziecko przychodzi na świat. Książkowa ciąża w tym okresie ma swój finał. Maluch może jednak postanowić zostać przez kilka dni w brzuchu. Nie powinien to być powód do zmartwień, jednak po przekroczeniu pełnych czterdziestu tygodni ciąży należy robić codzienne badania KTG (badanie serca płodu) i oddać się pod opiekę lekarza. Urodzone dziecko w tym czasie powinno mieć około pię
dziesięciu centymetrów wzrostu i ważyć w okolicach trzech i pół kilograma.

Przeczytaj także artykuł:

Rozwój płodowy – pierwszy trymestr

Rozwój płodowy – drugi trymestr

Seks w ciąży

Seks w ciąży

Seks w ciąży

Seks dla kobiet w ciąży i ich partnerów jest często tematem, który wywołuje niepokój. Przyszli rodzice często boją się podejmowania zbliżeń z powodu strachu o zdrowie i bezpieczeństwo płodu. W oczekiwaniu na dziecko wcale nie trzeba pozbawiać się radości, wynikającej ze współżycia intymnego. W przypadku standardowej, zdrowej ciąży seks jest nawet wskazany. Jego funkcje relaksujące oraz budujące intymność między kochankami pełnią bardzo pożyteczne role. Wystarczy tylko poznać specyfikę okresów ciąży – czyli trymestrów oraz dopasować do nich odpowiednie pozycje.

Seks w ciąży w pierwszym trymestrze

Na początku ciąży, pomimo rewolucyjnych wręcz zmian, jakie przechodzą przyszłe mamy, niewiele się zmienia w zakresie seksu. Pojawiające się poranne mdłości i uczucie zmęczenia mogą zmniejszać libido, a bolące piersi raczej nie przynoszą przyjemności, ale kobieta, która nabiera krągłości staje się dla partnera bardziej atrakcyjna. Nie ma jeszcze wystającego brzuszka, który mógłby przeszkadzać w zbliżeniu. Dodatkowo narządy wewnętrzne stają się bardziej ukrwione, przez co odczuwanie przyjemności jest większe niż do tej pory. Jeśli para ma wątpliwości co do wybranych pozycji i bezpieczeństwa płodu, może skonsultować się z lekarzem.

Zalecane pozycje:

Nie ma przeciwwskazań co do dotychczasowych, ulubionych pozycji kochanków. Poleca się zwłaszcza pozycje boczne podczas powolnego seksu, które będą idealne dla kobiet odczuwających mdłości i zmęczenie.

Seks w ciąży w drugim trymestrze

Ciało kobiety staje się wrażliwsze na dotyk i przestawiło na funkcjonowanie w nowej roli. Znikają zatem poranne mdłości oraz zwiększa się libido na skutek bardziej dynamicznie pracujących hormonów. Kobiece walory są podkreślone, co bardzo oddziałuje na mężczyznę (zwłaszcza powiększone, pełniejsze i mniej bolące piersi), a fakt, że kochanka jest podatna i wrażliwa na jego czułości, zwiększa częstotliwość zbliżeń i przynosi obojgu więcej radości. Pojawiają się nowe strefy erogenne, często do tej pory nie wykazujące cech pobudzających (na przykład zagłębienie łokci). Zwiększa się wilgotność pochwy i jeszcze bardziej poprawia ukrwienie, a samo jej wejście zacieśnia się, co spotyka się z zadowoleniem po stronie partnera.

Zalecane pozycje:

W pierwszej połowie drugiego trymestru, gdy dziecko jest jeszcze maleńkie, nic właściwie nie ogranicza kochanków w ich pozycjach, a może otwierać zupełnie nowe, pogłębione doznania z dotychczasowych konfiguracji. Wygodna dla partnerów jest na przykład pozycja na pieska, która pozwala na głęboką penetrację.

Seks w ciąży w trzecim trymestrze

Ostatni trymestr ciąży jest dla kobiety dość uciążliwym czasem ze względu na trudności, związane z przyrostem masy i objętości ciała oraz uciskaniem przez płód narządów wewnętrznych oraz ogólny spadek sprawności. Bardzo często kobiety w tym okresie przeżywają spadki poczucia własnej wartości i atrakcyjności seksualnej, stając się niechętne dla swoich partnerów, co powoduje błędne koło, bo mężczyźni nie chcą być nachalni i powodować w ich mniemaniu dyskomfort przy zbliżeniu. Lekarze natomiast nawet zalecają zbliżenia między przyszłymi rodzicami, zwłaszcza w okolicach trzydziestego ósmego tygodnia ciąży. Udowodniono, że zawarta w spermie prostaglandyna, razem z wydzielaną przez pochwę oksytocyną, potrafią przyśpieszyć akcję porodową – ale tylko jeśli organizm kobiety już sam rozpoczął do niego przygotowania. (przeczytaj także artykuł: „Rodzaje porodów”) Pochwa w tym czasie jest wciąż ciasna, przez co penetracja może powodować nawet ból kobiecie przy zbyt mocnym napieraniu na wrażliwe ścianki pochwy. Ważna w tym okresie jest higiena, aby uniknąć ryzyka zainfekowania dróg rodnych.

Zalecane pozycje:

Ponownie poleca się pozycję boczną, gdzie kobieta może odpocząć a jednocześnie przeżywać pełną rozkosz z seksu. Wygodna dla kobiety jest też pozycja na jeźdźca, gdzie może swobodnie decydować o głębokości penetracji oraz szybkości ruchów, a jednocześnie wygodnie oprzeć się o mężczyznę, jeśli ten zegnie nogi w kolanach i da swojej kochance oparcie na plecy.

Wybór lekarza prowadzącego

Wybór lekarza prowadzącego

Wybór lekarza prowadzącego

Prowadzenie ciąży należy do bardzo odpowiedzialnych zadań, które stoją przed lekarzem. Głównym jego staraniem jest objęcie troskliwą i profesjonalną opieką przyszłą mamę oraz czuwanie nad prawidłowym rozwojem płodu. Dla kobiet w ciąży wybór lekarza jest trudnym wyborem, często kierują się opiniami swoich koleżanek (zwłaszcza jeśli jest to pierwsza ciąża), bądź dotychczasowymi doświadczeniami.

Wybór lekarza prowadzącego – Prywatnie czy na NFZ?

Na takie pytanie trudno znaleźć jednoznaczną odpowiedź. Wszystko zależy od lekarza, chociaż prywatna opieka zawiera często pakiet dodatkowych działań od ręki, a które są w publicznych przychodniach trudniej dostępne (jak na przykład badanie USG 4D). Na co zwracać uwagę dokonując tak ważnego wyboru?

Wybór lekarza prowadzącego – Zaufanie to podstawa!!!

Jeśli przyszła mama była zadowolona z opieki dotychczasowego ginekologa, pozostaje przy jego osobie aż do rozwiązania. Zwłaszcza jeśli jest to pierwsza ciąża, pełna nowości i nieznanych doświadczeń. Zaufanie, jakie zdobył dotychczasowy lekarz, przełoży się wówczas na większe poczucie bezpieczeństwa i pewności. Jeśli jednak będzie to lekarz, na przykład polecony przez koleżanki, powinien podczas pierwszej wizyty u ginekologa przeprowadzić dokładny wywiad. Nie należy ukrywać żadnych informacji ani bać się szczegółowości pytań – szczere odpowiedzi mają za zadanie pomóc wychwycić lekarzowi ewentualne zagrożenia i nieprawidłowości, które poznane w odpowiednim czasie, mogą zostać skutecznie wyeliminowane.

Po takim wywiadzie lekarz może zaproponować zmiany w dotychczasowym stylu życia, diecie, sposobie wykonywanej pracy, a także odpowie na wszystkie pytania ciężarnej i zaplanuje kolejne wizyty. Przeprowadzi również niezbędne badania w ciąży, w tym na przykład badanie cytologiczne czy nawet USG 4D, jeśli będzie miał taką możliwość, a także badania laboratoryjne. Jeśli ciężarna jest w grupie ryzyka, poinformuje o ewentualnych zagrożeniach i powikłaniach. Może się okazać, że wymagana jest opieka innego specjalisty (na przykład przy cukrzycy ciążowej) – lekarz prowadzący wówczas zaleci wizytę u niego, a jeśli sam nie jest doświadczony w prowadzeniu ciąż podwyższonego ryzyka, zaproponuje zmianę lekarza prowadzącego na innego.

Kontakt i dostępność lekarza

Dobry lekarz prowadzący jest dla swojej podopiecznej dostępny. O ile w ośrodkach prywatnych wizyty na konkretne terminy, gdzie nie trzeba czekać na korytarzu są standardem, tak w publicznych przychodniach również powinno zadbać się o to, by pacjentka nie oczekiwała na wizytę. Dla kobiet w ciąży każdy niepokojący sygnał jest alarmem do natychmiastowego działania. Często lekarze prowadzący dają pacjentkom swoje numery telefonów dostępne poza godzinami przyjmowania, a jeśli jest to przychodnia publiczna, która takich praktyk nie stosuje – lekarz prowadzący powinien wtedy zadbać o to, aby przyszła mama wiedziała, gdzie może szukać ewentualnej pomocy i jakie działania ma podjąć w związku z nieoczekiwaną sytuacją.

Wybór lekarza prowadzącego – Wiedza i umiejętności

Ważne jest to, aby ciężarna miała świadomość, że na każde, nawet najbardziej błahe pytanie, znajdzie u swojego lekarza odpowiedź. Dobry lekarz nie wartościuje problemów swojej pacjentki, tylko cierpliwie tłumaczy i wyjaśnia. Zdarza się, że wielu lekarzy posiada ogromną wiedzę i doświadczenie, jednak mają problemy z komunikowaniem tej wiedzy, ale na szczęście coraz więcej ginekologów przykłada uwagę do nawiązania odpowiedniej relacji z pacjentką. Zawsze jednak lepiej pozostać przy doświadczonym i kompetentnym lekarzu, nawet jeśli nie wydaje się zbyt rozmowny, ale udaje mu się budować aurę spokoju i stabilizacji. Uspokojona i zrelaksowana mama dużo lepiej znosi problematyczne sytuacje, a to ma przełożenie na dziecko.

Wybór lekarza prowadzącego – Co jest najważniejsze?

Przede wszystkim oparciem przy wyborze lekarza prowadzącego dla kobiet w ciąży powinna być, poza rekomendacją koleżanek czy opinii w Internecie, własna intuicja. Jeśli lekarz nie wzbudza zaufania, należy go jak najszybciej zmienić. Nie wolno również pozwolić na to, by lekarz prowadzący obrażał w jakikolwiek sposób przyszłą mamę, jej sytuację, światopogląd. Świetnym rozwiązaniem jest wybór lekarza, który również ma praktyki w szpitalu, w którym przyszła mama może urodzić swoje dziecko i pozostać do samego końca pod opieką swojego ginekologa. Jeśli nie jest to jednak możliwe, należy zapytać o polecany szpital, w którym na przykład pracuje inny, rekomendowany przez lekarza prowadzącego ginekolog.

Drugi wybór – położna

Obok lekarza prowadzącego, drugim, równie ważnym wyborem, jest wybór położnej, która pomoże przyszłej mamie podczas porodu i przygotuje ją do tego wydarzenia – rola położnej jest niezmienna od początków historii człowieka, ponieważ kobiecie zawsze towarzyszyła druga kobieta, bardziej doświadczona i obyta z porodami, która czuwała nad ciężarną i dzieckiem. Zdarza się, że o możliwości wyboru położnej przyszłe mamy dowiadują się dopiero na sali porodowej. Natomiast taki wybór jest bezpłatny i dostępny dla każdej kobiety. Opieka jest refundowana z Narodowego Funduszu Zdrowia, a wyboru dokonuje się poprzez wypełnienie deklaracji podobnej do deklaracji lekarza rodzinnego.

Co ważne, położna nie musi pracować w przychodni, z usług której korzystają ciężarne na co dzień. Dlatego warto poszukać rekomendacji i opinii wśród znajomych, na forach internetowych, zapytać zaprzyjaźnionych lekarzy albo swojego ginekologa. Może jednak zdarzyć się, że wybór położonej zostanie odrzucony na przykład z powodu zbyt dużej odległości między przyszłą mamą a położną, bądź zbyt dużej ilości innych podopiecznych. Lekarz prowadzący powinien poinformować ciężarną, że od dwudziestego pierwszego tygodnia ciąży do trzydziestego pierwszego, przysługują jej spotkania z położną raz w tygodniu, a od trzydziestego drugiego tygodnia – nawet dwa spotkania w tygodniu.

Wybór położnej w szpitalu

Niestety, ale w publicznych szpitalach nie ma możliwości wybrania położnej, dlatego warto wcześniej rozeznać się, jak wyglądają doświadczenia i kompetencje położnych w szpitalu, który został wybrany do porodu. Dla kobiet w ciąży jest jeszcze możliwość odpłatnego korzystania z usług położnej niezależnej, która będzie od początku ciąży do jej rozwiązania, jednak należy wcześniej sprawdzić, czy szpital, który będzie odbierał poród, pozwala na wprowadzenie własnego personelu medycznego. W prywatnych placówkach ten problem praktycznie nie istnieje – można wybrać dowolne konfiguracje opieki nad ciężarną, za które oczywiście należy zapłacić, ale w zamian za to uzyskuje się spokój, zaufanie i gwarantowany profesjonalizm.

Opieka położnej po porodzie

Po porodzie nad świeżo upieczoną mamą i jej maleństwem czuwa położna środowiskowa, która zjawia się najpóźniej do czterdziestu ośmiu godzin po zgłoszeniu narodzin. Tak zwane wizyty patronażowe będą się odbywać przez pierwsze dwa miesiące życia dziecka, podczas których położna będzie czuwać nad prawidłowym rozwojem dziecka oraz pomoże przy pierwszych dniach opieki nad niemowlakiem, a także wesprze i doradzi świeżo upieczonym rodzicom, jak dbać o potomka.

Kim jest doula?

Doula jest stosunkowo nowym zjawiskiem w polskim położnictwie. Mianem doula określa się kobietę, która jest wykształcona i doświadczona (również przez swoje macierzyństwo) i ma za zadanie wspierać fizycznie, emocjonalnie i niemedycznie przyszłą mamę oraz jej bliskich. Badania amerykańskich naukowców dowiodły, że kobiety, które podczas porodu i w pierwszych dniach połogu miały obok siebie doświadczone wsparcie i pomoc, rodziły szybciej, rzadziej korzystały z pomocy farmakologicznej oraz miały mniejsze komplikacje poporodowe (na przykład depresję czy baby blues) i budowały głębszą relację z dzieckiem.

Depresja poporodowa

Depresja poporodowa

Depresja poporodowa

Często się zdarza , że bezpośrednio po porodzie świeżo upieczona mama nie dzieli z innymi bliskimi radości wynikającej z powiększenia się rodziny. Ma wahania nastroju, jest płaczliwa, niespokojna, nie potrafi odnaleźć się w nowej sytuacji. Nowa rola, w jakiej się znalazła, może ją przewyższać i budzić lęk a nawet strach. Zwłaszcza pierwsza ciąża i poród jest dla przyszłych mam doświadczeniem zupełnie nowym i nieznanym.

W oczekiwaniu na dziecko młoda mama uczy się swojego organizmu i reakcji na nowo, przygotowuje się do bycia mamą. W dobie dostępu do informacji nie ma problemu ze znalezieniem odpowiedzi na praktycznie każde pytanie związane z ciążą, porodem czy okresem po narodzinach. Coraz częściej kobiety również biorą udział w szkołach rodzenia, zrzeszają się na forach internetowych lub spotykają na różnego rodzaju seminariach i warsztatach dla młodych mam. Niestety, zdarzyć się może, że pomimo tego, rzeczywistość po narodzinach dziecka przewyższa możliwości psychiczne kobiety i jest dla niej ogromnym ciężarem.

Depresja poporodowa – Charakterystyka „baby blues”

Zjawisko, określane mianem „baby blues” lub smutkiem poporodowym, dotyczy krótkoterminowego (do około dwóch tygodni) stanu zaburzeń nastroju. Jest to efekt burzy hormonów, jaka przechodzi przez organizm kobiety. Potrzebuje on czasu na odzyskanie równowagi hormonalnej. Po porodzie obniża się znacznie poziom estrogenu oraz progesteronu, zwiększa się wydzielanie prolaktyny, która umożliwia karmienie piersią. „Baby blues” doświadcza nawet do osiemdziesięciu procent kobiet po porodzie, więc jako zjawisko powszechne, bywa traktowane wręcz naturalnie. Charakteryzuje się:

  • wahaniami nastrojów i emocji,
  • wzmożoną płaczliwością,
  • zaburzeniami snu,
  • brakiem apetytu,
  • drażliwością.

Samo przeżywanie stanu „baby blues” nie wymaga wsparcia specjalistycznego, ponieważ mija samoistnie, natomiast bardzo ważne jest wsparcie rodziny i bliskich oraz obserwacja młodej mamy i jej reakcji. W przypadku występowania powyższych objawów w dłuższym okresie czasu bądź pogłębiania się ich, może oznaczać, że pojawia się depresja poporodowa, która bywa już stanem groźnym dla matki i jej dziecka.

Poważny problem to depresja poporodowa

Jeśli stan rozdrażnienia i wahań nastrojów trwa dłużej niż dwa tygodnie, należy koniecznie udać się do psychologa bądź psychiatry, ponieważ może to być początek depresji poporodowej. Co więcej, depresja poporodowa może pojawić się znacznie później, nawet rok po porodzie. Związane to jest ze zmianami w życiu i ciele kobiety. Często pojawienie się na świecie dziecka przewraca dotychczasowe funkcjonowanie młodej mamy. O ile w oczekiwaniu na dziecko, kobieta i jej najbliżsi zdążyli się przygotować do nowego życia, tak po porodzie potrafią się pojawić czynniki, które będą pogłębiały niedyspozycję psychiczną kobiety. Wiązać to się może na przykład z:

  • brakiem możliwości powrotu do wagi i figury sprzed ciąży (atrakcyjność fizyczna),
  • spadkiem libido i braku satysfakcji z seksu (powiązane z atrakcyjnością fizyczną),
  • przewlekłym zmęczeniem i niedosypianiem, brakiem czasu dla swoich potrzeb,
  • brakiem wsparcia ze strony partnera bądź bliskich, zdanie tylko na siebie,
  • problemami natury materialnej i finansowej,
  • obawa o umiejętności własne i sprostaniu roli bycia matką,
  • niepokój o stan zdrowia i rozwoju dziecka, ciągłe pozostawanie „w gotowości” na reakcje potomka,
  • presją społeczną (ze strony bliskich bądź otoczenia) do spełniania wymogów idealnej matki (na przykład utarty wzorzec „matki Polki”) i koniecznością poświęcania się dla dziecka albo wręcz przeciwnie – umiejętnością szybkiego powrotu do dotychczasowego stylu życia

Świeżo upieczona mama wymaga troskliwej opieki

Stąd wynika, że pierwszą i najważniejszą rzeczą dla świeżo upieczonej mamy jest troskliwa opieka osób najbliższych. Kluczowa jest tutaj rola partnera oraz rodziny, którzy powinni być zaangażowany w opiekę nad dzieckiem i jego mamą. Często też ważne dla kobiety jest wsparcie innych kobiet z najbliższego otoczenia i ich doświadczenie życiowe, związane z rolą matki. Należy młodej mamie zapewnić czas dla siebie, odciążyć ją w codziennych obowiązkach oraz opieką nad dzieckiem, pozwolić dzielić się swoimi emocjami, stymulować do wychodzenia z domu i podtrzymywania relacji z innymi ludźmi. Nie wolno samodzielnie zażywać środków uspokajających (nawet ziołowych) bądź antydepresantów bez kontaktu z lekarzem.

W razie występowanie takich problemów zapraszam na konsultacje z lekarzem ginekologiem z dużym doświadczeniem klinicznym.

Poradnia Ginekologiczna

Formalności z ciążą

Formalności z ciążą

Formalności z ciążą

Dla kobiet w ciąży formalności przed porodem są niezwykle istotne. Aby przyszła mama wiedziała wszystko o ciąży, nie może zapominać również o kwestach formalnych. W oczekiwaniu na dziecko czeka przyszłą mamę wiele dokumentów, które należy przygotować i mieć przy sobie. Macierzyństwo wiąże się również z przywilejami, takimi jak urlopy i zasiłki.

Formalności z ciążą – Co trzeba wiedzieć aby odnaleźć się w gąszczu papierów?

Na samym początku ciąży, pierwsza wizyta u ginekologa skończy się wystawieniem zaświadczenia potwierdzającego bycie w ciąży. Takie zaświadczenie wystawić może również położna. Ten dokument jest potrzebny do przedstawienia go pracodawcy – od tego momentu jesteś objęta prawami i przywilejami, a pracodawca musi się do nich stosować.

Jakie prawa i przywileje ma świeża mama?

W przypadku umowy o pracę, pracodawca musi zapewnić kobiecie w ciąży odpowiednie warunki do pracy. Dla kobiet w ciąży oznacza to brak prac fizycznych, które wiążą się z przenoszeniem ciężarów, zakaz pracy nocnej czy szkodliwej, ograniczenie pracy przy komputerze do czterech godzin dziennie czy zakaz przekraczania ośmiogodzinnego dnia pracy. Kodeks Pracy nie określa jednak, w jakim czasie takie zaświadczenie należy dostarczyć do pracodawcy, najlepiej jednak zrobić to jak najszybciej, aby pracodawca mógł dostosować charakter pracy do stanu zdrowia bądź oddelegować ciężarną na inne stanowisko (na przykład z pracy na magazynie do pracy biurowej).

Ciąża chroni również przed rozwiązaniem umowy o pracę, a nawet jej wypowiedzeniem do momentu porodu, nawet jeśli było ono złożone przed przedstawieniem zaświadczenia o fakcie bycia w ciąży. W przypadku umów na czas określony, w momencie przedstawienia takiego zaświadczenia do trzeciego miesiąca ciąży, przedłuża się okres umowy do dnia porodu. Dla kobiet w ciąży oznacza to zachowanie wszelkich praw, wynikających z posiadania umowy o pracę (w tym urlopów i zasiłków w przypadku uzyskania zwolnienia lekarskiego).

Formalności z ciążą – Urlop macierzyński

Urlop macierzyński przysługuje każdej kobiecie, która jest zatrudniona na umowie o pracę. Podczas urlopu wypłacany jest zasiłek macierzyński (równowartość stu procent podstawy wymiaru zasiłku). Dla kobiet w ciąży oznacza to możliwość wybrania sześciu tygodniu urlopu macierzyńskiego przed porodem (o ile lekarz nie wystawił zwolnienia lekarskiego ze względu na stan zdrowia ciężarnej) oraz czternastu tygodni po urodzeniu dziecka – w sumie jest to dwadzieścia tygodniu urlopu macierzyńskiego. Ważne jest to, że tym urlopem matka dziecka może podzielić się z ojcem dziecka pod warunkiem, że czternaście tygodni pozostanie u matki, a ojciec jest zatrudniony na umowę o pracę, bądź odprowadza składki chorobowe.

Formalności z ciążą – Urlop rodzicielski

Jest jeszcze dostępny dodatkowy urlop macierzyński w wymiarze sześciu dodatkowych tygodni wolnego. W przypadku ciąży mnogiej ten wymiar jest odpowiednio wyższy. Po zakończeniu urlopu macierzyńskiego, można wybrać jeszcze dwudziestosześcio tygodniowy urlop rodzicielski (płatny w wysokości sześćdziesięciu procent podstawy zasiłku).

Formalności z ciążą – Urlop ojcowski

Ojcom nowonarodzonych dzieci przysługuje również urlop ojcowski – wymiar dwóch tygodni wolnego jest ważny do osiągnięcia przez dziecko drugiego roku życia, urlop ten może być przez ojca wybrany w dwóch częściach, nie krótszych, niż jeden tydzień.

Becikowe

Obok zasiłku macierzyńskiego, można starać się o becikowe. W tym przypadku należy już na początku ciąży o tym myśleć, ponieważ warunkiem uzyskania dodatkowego tysiąca złotych (poza warunkiem progu dochodowego), jest pozostawanie pod opieką lekarską już od co najmniej dziesiątego tygodnia ciąży aż do porodu.

Wnioski są przyjmowane do uzyskania przez dziecko pierwszego roku życia. Warto sprawdzić w lokalnym urzędzie dokładne kryteria i wzory dokumentów, które należy wypełnić, by uzyskać dodatkowe pieniądze.

Program 500+

Obecnie jest też dostępny rządowy program „Rodzina 500+”, czyli comiesięczne, dodatkowe świadczenia na pierwsze i kolejne dziecko – aby uzyskać te pieniądze, należy złożyć odpowiednie wnioski (najlepiej zasięgnąć aktualnych informacji na stronach rządowych, bądź w urzędzie miasta lub gminy w miejscu zamieszkania).

Poród na NFZ

Narodowy Fundusz Zdrowia zapewnia prowadzenie ciąży, niezbędne badania w ciąży oraz poród zarówno dla kobiet, które są ubezpieczone, jak i dla tych, które pozostają bez ważnego ubezpieczenia zdrowotnego. W przypadku polis prywatnych warto sprawdzić zakres ubezpieczenia oraz okres karencji, po której wszystkie elementy ubezpieczenia stają się dostępne dla kobiet w ciąży.

Dodatkowo każda kobieta ma prawo do bezpłatnej opieki położnej, która przygotowuje do porodu i rodzicielstwa. Takiego wyboru dokonuje się na specjalnym formularzu (podobnym do deklaracji wyboru lekarza rodzinnego) w wybranym ośrodku zdrowia. Nie obowiązuje tutaj rejonizacja, dlatego warto wybrać położną, która cieszy się najlepszą opinią i ma duże doświadczenie, nawet jeśli jest z innej przychodni. Z założenia takie deklaracje nie mogą zostać odrzucone pod warunkiem, że dana położna pracuje w jednostce, która ma podpisany kontrakt z Narodowym Funduszem Zdrowia i posiada dostępne limity pacjentek pod opieką.

Wybór szpitala do porodu

Gdy już nadejdzie ten najbardziej oczekiwany dzień, czyli poród, nie trzeba martwić się o skierowanie do szpitala – dla kobiet w ciąży istotny jest fakt braku rejonizacji szpitali (tak, jak przychodni). Najlepiej wcześniej wybrać szpital i zorientować się, jakie dokumenty z przebiegu ciąży są wymagane (wyniki badań i karta przebiegu ciąży). Idealnie by było, gdyby w wybranym szpitalu pracował lekarz prowadzący, a personel oddziału położniczego był znany przyszłej mamie na przykład ze szkoły rodzenia, na którą ciężarna uczęszczała – takie szkoły często znajdują się przy placówkach.